Het niet onprettige station Alkmaar Noord

Station Alkmaar Noord

Station Alkmaar Noord

Alkmaar groeide eind jaren 70 zo snel door de bouw van de wijken Huiswaard I en Huiswaard II dat het langzamerhand de moeite waard bleek om de stad een tweede station te gunnen. En dus verrees in 1980 aan de Drechterwaard een gebouw dat in de NS-dienstregeling de naam Alkmaar Noord kreeg.

Hoewel de NS in die tijd niet bekend stond om hun losbandige bouwkundige uitspattingen, kregen de spoorwegen enkele strenge voorwaarden mee. Het stationsgebouw moest van de architect die toezicht hield op de bouw van de beide Huiswaarden met zijn kleur, baksteen, voegwerk en dakvorm verwantschap tonen met de omringende bebouwing. Daar heeft de NS-architect, Cees Douma, zich keurig aan gehouden. Misschien wel iets te keurig. Het gebouw gaat zo op zijn omgeving dat het nauwelijks opvalt als station.

Het is dat er een NS-logo boven staat, anders zou een willekeurige voorbijganger ook zo maar de indruk kunnen krijgen dat hij een buurthuis passeert waar toevallig een paar busperrons en een ruime fietsenstalling naast staan. Het is ook een beetje introvert geval aan de buitenkant. Meer gevel dan raam, zonder ook maar enige in het oog vallende decoratie. Zelfs met de voorgeschreven kleuren, baksteen, voegwerk en dakvorm had de architect er toch wel iets meer stationsachtigs van kunnen maken.

Het interieur van het gebouw is niet veel uitbundiger. Het is er allemaal heel vierkant en rechthoekig waarbij er op de trapleuning na nauwelijks een gebogen lijn is te zien. Toch is het er niet onaangenaam. Wie het station aan de voorzijde binnenloopt, verwacht een of ander duister hol te betreden waar hij zo ongeveer op de tast de weg naar de perrons moet vinden. Het station echter veel ruimer en lichter dan het van buiten lijkt. De vorm van het dak verhult een beetje dat de entree behoorlijk hoog is. En de voorgevel mag misschien gesloten lijken, het licht stroomt via de hoge zijramen en de vrijwel geheel uit glas bestaande perrongevel aan alle kanten binnen. Om te zeggen dat het binnen een levendige boel is, gaat misschien wat ver, maar het valt allemaal absoluut niet tegen.

De perrontunnel is wel tamelijk schemerig – dat heb je al gauw met tunnels – en ook redelijk simpel. De wanden bestaan uit grote geglazuurde tegels en het plafond uit platen van geperst stro. De verlichting is precies wat je van bakken met TL-balken mag verwachten: tamelijk sfeerloos dus. Om de boel een beetje op te sieren, zijn aan de muren aan het einde en begin van de tunnel grote, kleurige foto’s opgehangen met plaatselijke tafereeltjes. De Accijnstoren in Alkmaar is er bijvoorbeeld te zien en bollenvelden uit de Noordkop. Althans, we gaan er maar even vanuit dat ze daar zijn gefotografeerd. Het zou ook een beetje flauw zijn om uitgerekend hier Lissese bloembollenvelden op te hangen.

De indeling van het station is tamelijk overzichtelijk. Het bestaat uit twee perrons met aan beide zijden een entreegebouw met wachtkamer. Aan de noordzijde is een – bij stationsgebouwen inmiddels onvermijdelijke – kiosk gevestigd, aan de zuidkant is aan dergelijke verleidingen kennelijk geen behoefte. De entree- annex wachtgebouwen hebben een flinke overhellende kap, zodat reizigers ook buiten redelijk droog en uit de zon kunnen staan. Op de perrons zijn verder nog een paar losse abri’s, bankjes en meer van dat soort stationssnuisterijen.

Kortom, Alkmaar Noord is een simpel station, maar niet onprettig en op de een of andere manier tamelijk knus. En dat is eigenlijk al heel wat voor een station uit die tijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s