Dwalend langs het fietspad

Tot dusver was het volgen van de lijn Zandvoort-Haarlem-Amsterdam een weinig avontuurlijke bezigheid. Gewoon de weg volgen. Hoe moeilijk kan dat zijn?

De voormalige trambrug over de Zandvaart in, nou ja, betere tijden.

De voormalige trambrug over de Zandvaart in, nou ja, betere tijden.

Maar in Aerdenhout houdt dat simpele gedoe op. Van het ene op het andere moment verandert de oude trambaan in een puzzel.

In het westelijke deel van Aerdenhout lijkt er nog weinig aan de hand. Het tracé leeft ook hier voort als ‘Voormalige Trambaan’, een prettig ogend, volkomen geïsoleerd liggend fietspad. Bij de kruising met de Oscar Mendliklaan begint er al iets te veranderen. Het pad krijgt opeens gezelschap van de Marius Bauerlaan. Een keurige woonstraat, daar niet van, maar het knusse is er voor even af. Aan het einde van die straat begint het gelazer, al probeert de Marius Bauerlaan dat nog handig te verbergen.

Het fietspad maakt kort na de kruising met de Oosterduinweg een bocht naar de Zandvoorterweg. Heel geleidelijk en ook heel geloofwaardig. ‘Waarom zit er opeens een bocht in de weg? Precies, omdat de tram daar de hoek om moest’, zou je al bijna opschrijven. Maar reed de tram daar wel? Want bij het eerste het beste ijkpunt ziet de boel er buitengewoon vreemd uit. De tram stak in dit gebied de Houtvaart over en boog vervolgens naar het noorden. Dat lijkt vanaf de brug in de Zandvoorterweg vrijwel onmogelijk. De bocht tussen brug en vaart is zo scherp dat ze de tram, als die hier ooit heeft gereden, met voorhamers de hoek om hebben moeten slaan.

Een eindje verder ligt trouwens een tweede brug, die de Houtvaart op een opvallend schuine manier oversteekt. Dat ziet er beter uit. Maar hoe kwam die tram daar? Niet via een van de straten of paden die er nu nog liggen. Die zijn allemaal te haaks en te hoeks. Terug dus naar de Marius Bauerlaan, terug naar de plek waar het fietspad een bocht nam die het kennelijk niet had moeten nemen.

Het is een voor de hand liggende gedachte om tijdens die nieuwe poging gewoon maar rechtdoor te lopen, de struiken in langs het fietspad. Dat idee werpt al meteen zijn vruchten af. In de bosschages ligt een smal, lichtjes kronkelend pad. Na kleine honderd meter verdwijnen die bosjes en openbaart zich een soort wei met aan de zijkant iets dat verdacht veel op een oude spoordijk lijkt.

Een beetje rommelige plek is het. Langs het oude spoor staan vervallen hokken en grote betonnen bakken met zand, grind en iets dat op gemalen puin lijkt. Overal slingeren grote plastic zakken, stukken metaal en vormloze betonnen dingen rond. Het slootje naast het oude spoor ligt vol met planken, stenen en weggewaaide rommel. Het is geen knusse plek. Maar het tracé ligt er dus nog wel.

Aan de rand van het landje, vlak voor een groot schuifhek, begint de sloot naast het hek een kleine bocht naar het noorden te maken. Achter dat hek zet die draai zich voort in een smal pad dat precies uitkomt op, jawel, de schuin over de Houtvaart geplaatste brug. Het tramtracé is dus met wat passen, meten en zoeken weer uit het landschap tevoorschijn getoverd.

Die brug ligt er wel een beetje treurig bij. Twee versierde palen bij de landhoofden zijn beschadigd en gebutst. Die aan de noordelijke kant zien er weliswaar beter uit, maar aan die zijde is zo’n berg aarde gestort dat ze bijna bedolven zijn. Het brugdek is verder ontsierd door twee tamelijk achteloos neergesmeten betonnen palen die kapot, verweerd en gebarsten zijn. Het pad aan de zuidkant van de brug lijkt meer op een oefenterreintje van een motorcrossclub dan op iets waar wandelaars kunnen lopen. September 2014 is het helemaal gedaan met dit restant van de allereerste elektrische tram, als een aannemer er een graafmachine op loslaat. De brug moet wijken voor de aanleg van het wijkje Haringbuys. Een van de nieuwe straten volgt straks nauwkeurig het tramtracé, maar voor de trambrug was kennelijk geen plaats meer.

Na de brug liep de tramlijn een paar honderd meter langs de oostkant van de Houtvaart. Met een beetje goede wil is het spoor daar nog terug te denken. Tussen de vaart en de moderne herenhuizen die aan de oostkant daarvan zijn verrezen, ligt een fiets- en wandelpad dat het tracé in grote lijnen volgt. Deze herinnering aan het spoor verdwijnt volledig bij de Roerdomplaan. Precies op de plek waar het spoor afboog naar het oosten, staat nu een fors appartementencomplex. Het is best een aardig gebouw. Fris en ruim en een genot om is te wonen ongetwijfeld, maar het is wel een ietwat roemloos einde van de route door Aerdenhout.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s