Door de Koninginneweg, de Koninginneweg en de Koninginnenweg

OLYMPUS DIGITAL CAMERADit deel van de wandeling deugt historisch gezien eigenlijk niet. Het beginpunt van deze tocht had veel noordelijker moeten liggen, bij de kruising van de Koninginneweg en de Tempeliersstraat. Dat is namelijk de plek waar het restant van de Ceintuurbaan, na de gedeeltelijke ontmanteling in 1929, zijn beginpunt had. Maar ja, dan krijg je één wandeling die ongeveer tweederde van de oude tramroute beslaat en een tweede die dan nog even het restje voor haar rekening mag nemen. Dat slaat qua tekstverdeling natuurlijk nergens op. Vandaar dit geschiedkundige gerommel.

De tweede helft van de tocht over de Ceintuurbaan begint waar de vorige is geëindigd: op Hazepaterslaan dus. Een rare straat trouwens. De noordelijke kant van de Hazepaterslaan is heel aardig om te zien: een plantsoen met daar omheen statige, negentiende-eeuwse appartementengebouwen. De zuidelijke kant bestaat eveneens uit appartementengebouwen, maar dan van het armoedigste jaren 70-soort. Ze steekt schril af bij de overkant en geeft de straat een verminkt sfeertje. Hier is duidelijk iets niet goed gegaan.

Waar ook wat mis lijkt te zijn gegaan, is bij één van de straatnaamborden van een zijstraat van de Hazepaterslaan. ‘Jan Napelslaan, actief wijkbewoner 1635-1642’, staat er op. Er zit ongetwijfeld een heel verhaal achter, maar het laat een voorbijganger die niet in die historie is ingevoerd met een paar vragen achter. Eert Haarlem zijn actieve wijkbewoners ruim 370 jaar na dato nog steeds met een eigen straat? En klopt het dat deze actieve wijkbewoners maar zeven jaar oud is geworden? Of is hij maar zeven jaar actief geweest? En als dat laatste klopt, heeft hij dan wel een eigen straat verdiend? Of is dit een grap, of een misdruk van de gemeentelijke straatnaambordenmaker? Maar als dat zo is, waarom hangt het er dan nog steeds, want het ziet er al best verweerd uit. Het is raar, maar het heeft niets met de tram te maken, dus dit is volkomen terzijde.

Het tramtracé zelf slaat aan het einde van de Hazepaterslaan rechtsaf de Wagenweg in, maar verlaat die alweer snel. Enkele tientallen meters verder, nog voor het Florapark, gaat de route linksaf, de Koninginneweg in. De voormalige trambaan trekt vervolgens door een fraaie buurt. Laten we dat meteen maar even melden: fraaie villa’s en schitterende herenhuizen – bijna allemaal met een laat negentiende-eeuwse uitstraling – en heel veel groen.

De bochten in de Koninginneweg zijn, zeker in het eerste stuk, lekker vloeiend. Prima geschikt om er een tram doorheen te laten rijden. De straat is hier en daar wel wat smal, maar niet verontrustend. Ter hoogte van de Lordensstraat begint de route echter wat verwarrend te worden. Wie een onbevooroordeelde voorbijganger zou vragen: ‘Stel, er rijdt hier een tram. Waar zou hij na de kruising Koninginneweg/Lordensstraat naar toe gaan?’ krijgt vermoedelijk al snel het antwoord: ‘De Julianastraat of de Stolbergstraat natuurlijk!’ Die straten ogen ruim en vervolgen beide met een mooie vloeiende bocht hun weg. Opmerkelijk genoeg knakt de tramroute naar links, naar een straat die – eigenlijk ook best opmerkelijk – nog steeds Koninginneweg heet. En meteen daarna weer naar rechts, naar opnieuw de Koninginneweg. En daarna nog een keer naar rechts, opnieuw naar de Koninginneweg.

Zelfs na de kruising met de Tempeliersstraat – die zo breed is dat het eigenlijk wel logisch zou zijn als de straat aan de overkant een andere naam had gekregen – gaat ze verder als Koninginneweg. Pas aan het einde krijgt de straat een andere naam. Een spiksplinternieuw straatbord meldt dat ze opeens Koninginnenweg heet – meervoud dus.

De tramroute blijft hierna nog even in vorstelijke sferen want ze schiet pal na dit straatnaambord de Wilhelminastraat in. Na het speelse gezwabber met de Koninginneweg is dit deel van het tracé een beetje saai. De Wilhelminastraat gaat gewoon rechttoe rechtaan naar het noorden. Het is er wel mooi. De brede weg met zijn statige huizen en kantoren had ook eerder de naam ‘laan’ dan ‘straat’ verdiend.

Na de publiekshal van de gemeente op de Zijlvest scheert het tramtracé van de Ceintuurbaan langs de oude binnenstad van Haarlem. Via de Kinderhuisvest spoedde de tram zich vervolgens verder naar het noorden, naar het Kenaupark. Daar is het erg verleidelijk om in de ruim aangelegde, vloeiend lopende wandelpaden langs het water iets van de oude trambaan te herkennen. De tram volgde echter een tamelijk eenvoudige en reuze praktische route door het park: ze maakte aan het einde van de Kinderhuisvest een klein S-bochtje en ging vervolgens dwars door het groen rechtstreeks naar de Rozenstraat.

Dit laatste straatje voor het eindpunt bij station Haarlem is een grappige mengeling van bouwstijlen. Aan het begin staat een sjiek oud kantoorpand – van het soort waar het in Haarlem trouwens van wemelt – vervolgens duikt er een rijtje negentiende-eeuwse woningen op, een vervallen ogende autowerkplaats, een redelijk nieuw appartementengebouw en daarnaast weer enkele Oudhollandse geveltjes. De zuidkant van de straat bestaat, om de architectonische potpourri helemaal compleet te maken, uit een kale muur en enkele garageboxen.

De weidsheid van het Stationsplein komt na de nauwe Rozenstraat bijna als een schok. Nog even de Kruisweg over (een racebaan voor fietsers tegenwoordig, dus pas een beetje op) en de wandelaar is weer terug bij zijn beginpunt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s