De bramenoorlog, deel drie

Het spoor bij de Groeneweg woensdag.

Het spoor bij de Groeneweg woensdag.

De schande van 2013 is uitgewist! Ik heb vandaag eigenhandig een paar honderd meter bramen een kopje kleiner gemaakt. Dat zal ze leren. Maar de wandelaars van zaterdag zijn natuurlijk de grootste winnaar.

In het vroege voorjaar van 2013 raakte ik bijna verstrikt in een muur van bramenstruiken bij Velsen Zeeweg. Omdat er werkelijk geen doorkomen aan was, ben ik toen maar afgedropen en heb ik het een stuk verder opnieuw geprobeerd. Zo’n aftocht zit een mens natuurlijk niet lekker. De wraak was daarom behoorlijk zoet toen ik een paar maanden later een hovenier mocht laten komen om voor de spoorwandeling van september 2013 de hele zooi tussen Zeeweg en Groeneweg open te maaien.

De wraak was behoorlijk, maar niet helemaal zoet, want een beetje oneerlijk was het wel. Wat hadden die bramen in te brengen tegen zo’n meedogenloze maaimachine? Niets toch? En wat had ik zelf in de strijd geworpen, behalve een telefoontje naar het hoveniersbedrijf om de opdracht te geven. Ook niets.

Er diende zich deze week echter een nieuwe kans aan. Bij de inspectie van de wandelroute langs het spoor, voor de tocht van komende zaterdag, schrok ik me te pletter. Een groot deel van het baanvak tussen de Zeeweg en de Groeneweg was weer compleet overwoekerd. Niet zo erg nog als voor de maaibeurt, maar genoeg om de wandelaars zaterdag te hinderen. Ik had geen spullen bij me, dus ik kon weinig meer doen dan de overhangende bramenscheuten te knakken zodat ze niet meer in de weg hingen.

Het bleef echter een indrukwekkende hoeveelheid bramenzooi. In maart staken er hooguit een paar een paar planten van een centimeter of tien uit de grond. En nu waren het struiken van soms een meter hoog met takken die over de hele breedte van het spoor hingen.

Nadat ik me richting Groeneweg had geworsteld – waarbij ik in alle consternatie onderweg mijn portemonnee nog verloor, dus als iemand die vindt: hij is van mij – kwam ik voor een tweede schok te staan. Het olifantenpaadje richting Velsen-IJmuiden Oost, dat altijd netjes open is gehouden, was nu een ondoordringbare muur van groen geworden. Hier hielp geen knakken meer. Dit vroeg om andere maatregelen.

Vandaag ben ik dus teruggekeerd met een kleine verzameling tuingereedschap. Ik overwoog aanvankelijk om alleen onze snoeischaar mee te nemen (dat is namelijk wel zo makkelijk op de fiets) maar prees me al snel gelukkig dat ik ook mijn zware heggenschaar had meegebracht. In mijn herinnering ging het olifantenpaadje al snel over in een soort bospad en ik vermoedde dat daar wel geen bramen zouden groeien. Dat bleek een enorme misvatting.

Het snoeien met de heggenschaar ging trouwens wel fijn. Dat is ook het mooie van een nog maar net overwoekerd pad: het ziet er allemaal heel ernstig uit, maar haal je een paar keer flink uit met de schaar, dan is er zo weer een meter begaanbaar. Na een half uurtje bereikte ik de ingang van het bospad en keek tevreden terug. Dat was ook weer geklaard. Straks nog even die opgeschoten planten aan de andere kant van de Groeneweg onder handen nemen, en deze klus zat er op.

Maar na de – inderdaad bramenvrije – duistere ingang van het bospad, hadden mijn gestekelde opponenten een nieuwe verrassing in petto. Een paar meter na het begin van het bospad bleek de omgeving al wat lichter en daar waren de bramen weer meters de hoogte in geschoten. En tot zo ver het oog reikte.

Al hakkend en snoeiend was ik anderhalf uur later zo waar gevorderd tot de vlakte die ooit emplacement Velsen-IJmuiden Oost was. Daar hielde de bramen gelukkig enige afstand tot het wandelpad, zodat het eindpunt van de wandeling, Casembrootstraat, tamelijk moeiteloos was te bereiken. Af en toe moest een iets te ver overhangende tak er aan geloven, maar dat was alles.

Het stuk tussen de Zeeweg en de Groeneweg is nu ook bijgewerkt (dat viel, vergeleken met de worsteling op het andere baanvak, uiteindelijk wel weer mee. Gelukkig begon het ook nog even te stortregenen zodat ik goed kon zien welke takken hinderlijk in de weg begonnen te hangen als ze zwaar van het regenwater waren. Het deel tussen de Zeeweg en het beginpunt van de wandeling bleek schoon. Nou ja, schoon: de route is open gehouden omdat het het meest favoriete hondenuitlaatpad van Velsen en verre omgeving is, dus helemaal schoon is het er nooit.

Het was begaanbaar, laten we het daar op houden.

Het spoor bij de Groenweweg donderdag.

Het spoor bij de Groeneweg donderdag.

 

Advertenties

One thought on “De bramenoorlog, deel drie

  1. Vanaf nu noemen we dit pad het Wim Wegmanpad. Dat heb je wel verdiend met dat vele werk. Nu kijken of we er zaterdag inderdaad zonder kleerscheuren doorheen komen !!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s