Een blik uit verleden op het stationslicht van de toekomst

station ijmuiden beeldbank nh-archief 3Hinderlijk soms, die ooggetuigen uit lang vervlogen tijden. Ze beschrijven zelden wat je hoopt te horen. Ze lopen straal voorbij aan zaken die wij nu belangrijk vinden. Daarentegen hebben ze weer volop aandacht voor futiliteiten, totaal vergeten mensen en achterhaalde flauwekul. Maar goed, dat zullen ze over honderd jaar waarschijnlijk ook wel van ons zeggen.

De verslaggever die voor het Algemeen Handelsblad op pad ging om het nieuwe station IJmuiden te bewonderen, was er zo één. Als je de titel ‘Het nieuwe station in IJmuiden’ tegenkomt in het archief van de Koninklijke Bibliotheek, begint je hart vanzelf een beetje sneller te kloppen. Het nieuwe station bekeken door de professionele ogen van een negentiende-eeuwer. Wat een berg aan authentieke indrukken zal dit opleveren?

Nou, weinig dus.

Weliswaar begint de verslaggever veelbelovend. ,, IJmuiden heeft een nieuw station van het Hollandsche spoor gekregen [..] Komt men nu aan Amsterdams voorhaven met de trein aan, dan [..] vindt men een behoorlijk gebouw, met overkapt perron, met goede wachtkamers en dienstlokalen, met een ruim voorplein, in het dorp gelegen.’’

Inderdaad, dat is het station IJmuiden van Margadant. Vervolgens laat hij nog wat los over de spoorsituatie van destijds. ‘Waren nu de spoorverbindingen…. Maar dat onderwerp is al oud. Onder het uur doet men het niet van Amsterdam naar IJmuiden.’ Kortom, de verbinding tussen Amsterdam en IJmuiden stond algemeen bekend als waardeloos. Zo waardeloos dat hij er weinig méér over hoefde te zeggen. Een uur naar Amsterdam is inderdaad ook wel erg lang.

Na deze inleiding verwacht een lezer een gedegen beschrijving van het nieuwe station, een sfeerimpressie, een overzicht van alle architectonische snufjes, reacties van treinreizigers of desnoods een interview met de stationschef. Maar waar weidt de verslaggever over uit: de stationslampen. Lees maar: ,,Wat echter niet oud is, dat is de verlichting van het station. Deze geschiedt met acetyleen, het gas, dat thans bezig is zijn reputatie, onder het systeem-Pictet verloren, te herwinnen. De heeren Harrenstein & Mijnssen alhier, hebben voor IJmuiden een installatie geleverd voor honderd vlammen van 25 kaarsen lichtsterkte. Daarmede zijn perron, wachtkamers, stationsemplacement en voorplein allerprettigst verlicht. Voor een havenplaats, waar het nogal duchtig kan waaien, is dit licht, met de onbeweeglijke stille vlammen, als geknipt.

De gasvorming geschiedt met het toestel La Sureté, volgens het stelsel waarbij het calcium-carbid in het water valt. Het toestel werkt automatisch, zoodat het de minst mogelijke zorg vereischt. Wanneer de gashouder ledig raakt, valt een nieuwe hoeveelheid carbid in het water en ontwikkelt nieuwen voorraad gas. Dit geschiedt totdat het carbid in de tien vakken van het toestel opgebruikt is, waarop men het opnieuw moet vullen.’’

,,Het acetyleen rehabiliteert zich’’, meldt hij nog als uitsmijter. Nou ja, om Mark Twain maar eens aan te halen: voorspellen is lastig, vooral als het over de toekomst gaat. Het was ’s avonds in elk geval wel sfeervol op het station met al die zachtjes suizende gaslampen. Toch goed om te weten. En kom daar tegenwoordig maar eens om.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s