WIJS hoopt nog steeds op een reis naar IJmuiden

Santpoort noord-DriehuisZal er ooit nog een trein rijden op het tracé tussen Santpoort Noord en IJmuiden? Hoewel de bussen van de HOV bij wijze van spreken al staan te ronken om de oude baan op te scheuren, zijn de spoordromen nog niet vervlogen. Martin Peeters, penningmeester van de Werkgroep IJmuider Spoorlijn (WIJS) is één van de mensen die hopen dat de trein weer terugkeert naar IJmuiden. ,,Maar ik geef toe, het is een lastig verhaal en het wordt steeds lastiger.’’

WIJS zet zich in voor een toeristische lijn tussen Amsterdam, Haarlem en IJmuiden. Met historisch spoorwegmaterieel wil de werkgroep het toerisme in IJmuiden opstoten in de vaart der volkeren én de oude spoorlijn te behouden. De treinbaan zou echter niet alleen oude treinen te verwerken krijgen, maar goederen- en passagiersvervoer. In het rapport ‘Samenwerken aan de IJmuider spoorlijn’ uit 2011 beschrijft de werkgroep samen met de railbedrijven Herik Rail en Locon Benelux de voordelen van de lijn: schoner goederenvervoer, minder verkeershinder in IJmuiden, tijdswinst voor cruisepassagiers, meer toerisme in IJmuiden en grotere economische kansen.

,,De spoorlijn is niet iets leuks, het is gewoon een noodzakelijkheid’’, zegt Peeters. ,,IJmuiden wil haar haven verder ontwikkelen. Maar wat is een haven zonder spoorlijn? Niets! Dat blijkt ook wel. IJmuiden loopt langzaam leeg. Belangrijke bedrijven trekken weg en er komt niets nieuws voor in de plaats. De her-ingebruikname van de spoorlijn had een enorme impuls kunnen geven, maar ons rapport is de la in gegaan en er niet meer uit gekomen. We waren te laat, zei de politiek. Het besluit om de buslijn aan te leggen was al genomen.’’

Peeters schudt zijn hoofd. ,,Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk. We hebben een goed verhaal, maar de politiek wil er niet naar luisteren. Dat grote bedrijven als Herik Rail en Locon er achter staan, en zelfs ferrybedrijf DFDS Seaways ons steunt, deed allemaal niet ter zake. Dat was wel een grote teleurstelling.’’

Het spoorplan van WIJS en haar partners was niet het eerste dat in IJmuiden aan de grond liep. Een voorloper van de werkgroep, de Haarlem-IJmuidense Spoorweg-Maatschappij (met de illustere afkorting HIJSM) diende al in 2000 een plan in voor een historische spoorlijn naar de kustplaats. ,,Ze wilden met heel mooi materieel gaan rijden. Het was een leuk plan, maar er zaten wel fouten in. Het was te vaag en te slecht onderbouwd.’’

Begin 2005 splitste een groep vrijwilligers zich af van de HIJSM en vormde WIJS. Peeters: ,,Ons eerste doel was om tijdens Sail 2005 met historisch materieel over het spoor te rijden. We hebben het baanvak toen helemaal schoongemaakt en gerepareerd, wat best een hoop werk was. En we waren er heel dichtbij. We hadden zelfs al toestemming van Prorail. Maar op het laatste moment zijn de ritten afgeblazen. In de raad rezen twijfels over de veiligheid. Onzin, vind ik nog steeds. Maar ja, het feit lag er wel.’’

WIJS had geen tijd meer om voor Sail 2005 nog iets anders te organiseren. Maar tijdens de Havendagen dat jaar is ze alsnog in actie gekomen. Peeters glimlacht. ,,We hebben met een kraanwagen een locomotief laten overbrengen naar het laatste stukje overgebleven spoor aan de Kotterkade. Daar konden we twintig meter vooruit en twintig meter achteruit. Een spoorrit kon je het niet noemen, maar mensen vonden het prachtig. Het was een enorm succes.’’

In 2009 nam het historische bezit van de werkgroep flink toe, door een heel vervelend incident overigens. ,,De HIJSM was bezig enkele historische treinen op te knappen. Toen een bende vandalen die treinen sloopten, het hele opgeknapte interieur kort en klein sloegen en de boel in de fik staken, gooiden de vrijwilligers van die club de handdoek in de ring. Wij hebben ons toen over een aantal van die treinen ontfermd.’’

Om de activiteiten duidelijker te scheiden, is de opzet van de werkgroep na die tijd veranderd. Peeters: ,,WIJS is nu een overkoepelend orgaan, met daaronder de IJmuider Spoorweg Maatschappij (IJSM) en de vereniging tot Behoud van Spoormaterieel Haarlem (BSH). De IJSM moet de toeristische lijn naar IJmuiden gaan beheren, de BSH is de club die de treinen restaureert. We hebben ze nu duidelijk gescheiden zodat de ene club er geen last van heeft als er bij de ander iets gebeurt.’’

Of de IJSM ook daadwerkelijk wat te doen krijgt, betwijfelt Peeters zoals gezegd zeer. Voor de BSH ziet het er iets florissanter uit. Iets inderdaad, want ook deze vereniging kampt met problemen. ,,We staan met ons materieel nu op het terrein van het Seinwezen in Haarlem. Een prachtige locatie, maar we staan wel in de open lucht. Dat betekent dat het werk soms niet erg opschiet. Onze vrijwilligers komen elke zaterdag langs maar als het slecht weer is, ligt het werk stil. Je kunt niet in de regen gaan gronden. En omdat het materieel altijd buiten staat, gaat het ook voortdurend achteruit.’’

Peeters en zijn verenigingsleden hebben daarom hun oog laten vallen op de oude locloods, midden in de spoordriehoek op het emplacement bij station Haarlem. ,,Het staat al enkele jaren leeg en het moet eigenlijk tegen de vlakte. Niet dat ze er andere plannen hebben, maar het gebouwtje is aan het vervallen. Er gebeurt nu niets, want er is strijd tussen de vorige gebruiker en de eigenaar wie de kosten van de sloop moet betalen. Die zijn veel hoger dan normaal omdat de loods het niet op een normale manier bereikbaar is. Alles moet per spoor.’’

Voor de treinen van de BSH zou het gebouwtje een uitkomst zijn. ,,We kunnen er droog werken, er is verwarming, er zijn toiletten en er is een smeerput. Wat willen we nog meer? Wij zijn bereid om het zelf helemaal op te knappen. Het hoeft de NS niets te kosten. Ze zijn ook geïnteresseerd, maar om de een of andere reden gaan dat soort gesprekken nooit zo vlot. Maar ik hoop dat we er binnenkort uit komen.’’

Dat betekent niet dat het materieel van de vereniging (voor de liefhebbers: een bagagewagen D6072 uit 1932, een diesellocomotor Sik uit 1935 en een treinstel DE II uit 1952 voor altijd hoog en droog staan. ,,Zo groot is die locloods ook weer niet. Dat gebouwtje is 20 meter. Ons treinstel DE II is al ruim 45 meter lang. Maar al kunnen we aan één deel droog werken, dat zou een enorme vooruitgang zijn.’’

Dat het materieel misschien nooit een eigen spoorlijn zal hebben, is voor de vrijwilligers van de vereniging tot Behoud van Spoormaterieel Haarlem geen onoverkomelijk obstakel. ,,Restaureren is onze passie. Anders hou je dit niet jaren vol. En elke spoorliefhebber weet dat rijden eigenlijk doodsaai is. Natuurlijk, het is prachtig als je gerestaureerde wagen voor de eerste keer de baan op gaat. Maar als je niet zelf achter de knoppen mag zitten, is de lol er vrij snel weer af. Dan is het gewoon weer een treinrit.’’

Ondanks alles blijft echter de hoop dat zo’n gewone, uiteindelijk doodsaaie treinreis met gerestaureerd materieel ooit naar IJmuiden zal rijden. ,,Natuurlijk weet ik dat het een gelopen race is. De lobby voor de bus is enorm sterk geweest. Maar als ik dan weer verhalen lees over mensen die mopperen dat het zo duur is, dat het nauwelijks tijdwinst oplevert en dat het openbaar vervoer in IJmuiden er misschien juist slechter door wordt, denk ik steeds weer: ‘Zou de spoorlijn heel misschien toch nog een kans hebben?’’

Advertenties

One thought on “WIJS hoopt nog steeds op een reis naar IJmuiden

  1. Met de trein van Driehuis naar de DFDS zou geweldig zijn.Zonder een lift op het station is het lastig slepen met de koffer.En dan nog een eind lopen tegen de wind is ook geen pretje….

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s