Een mededelingenviaduct met strijkspoor

Spoorviaduct IJmuidenMisschien is het een leuk idee voor een samenwerkingsproject voor bodem-, milieu- en plantendeskundigen. Hoe komt het toch dat een tamelijk eenvoudige strook grond om de paar honderd meter een totaal ander uiterlijk heeft?

De treinbaan Santpoort Noord-IJmuiden is min of meer in dezelfde periode aangelegd (eind negentiende, begin twintigste eeuw), het heeft hoofdzakelijk hetzelfde gebruik gekend (een spoorlijn), het bestaat uit dezelfde grondsoort (zand met daarin stevig grind). Het is jarenlang bespoten met herbiciden om onkruid tegen te gaan, en dat is in dezelfde periode over de hele lijn mee gestopt.

Hooguit verschilt de directe omgeving rond de oude treinbaan. Al zijn die verschillen ook weer niet zo heel erg drastisch. Soms ligt de spoorlijn beschut tussen bebouwing, soms niet. Soms staan er bomen langs en soms niet. Maar het is niet zo dat de lijn soms door een bergvallei loopt, dan weer door een kustgebied of een noordelijke uitloper van de Sahara. De begroeiing op de lijn gedraagt zich echter alsof dat wel het geval is.

In het begin, bij de afsplitsing met Santpoort Noord, komt er nauwelijks een plantje boven het spoorgrind uit. Voorbij de Zeeweg heeft het spoor zich vermomd als een ondoordringbare duinvallei en boven het voormalige station Velsen IJmuiden-Oost toont het zich opeens weer als een berkenbos. En nog een aardig volgroeid bos ook. De aandoenlijke sprietjes die op eerdere baanvakken waren te vinden, zijn er hier ook. Maar ze zijn in de meerderheid. De meeste bomen zijn volwaardige berken die met elkaar, zelfs in het vroege voorjaar, de omgeving een tikkeltje duistere sfeer geven.

Opvallend is dat er onder de bomen weinig groeit. Voor het eerst sinds lange tijd kan een wandelaar een beetje vrij rondwandelen en hoeft hij niet de platgetreden paden tussen de bramen bewandelen. Hoewel het, om niet in allerlei achtergelaten dierlijke of wellicht zelfs menselijke onaangenaamheden te trappen, het wel de voorkeur verdient ook hier het weggetje te volgen dat zich wild slingerend tussen de bomen beweegt.

Jammer is wel dat de ietwat gewijde bossfeer steeds meer verscheurd wordt door stadsgeluiden. Oké, nergens op de spoorlijn is het echt stil, maar komt het gebrom van het verkeer wel erg op de voorgrond. En dan ineens, tamelijk onverwacht nog, verdwijnen alle bomen en duikt er een groot spoorviaduct. Een prachtig balkon. Het Noordzeekanaal en Tata Steel vormen een fraai industrieel panorama, een kleine honderd meter voor het viaduct ligt de aanlegsteiger van het veer over het kanaal, in het westen en zuidwesten zijn talloze rijen flats te zien en pal onder het viaduct raast het verkeer in hoge snelheid voorbij. Kortom, alles wat IJmuiden IJmuiden maakt is hier in één oogopslag te zien.

Langs de oostelijke railing van het viaduct wapperen en slingeren talloze touwtjes en plastic strips. Het zijn de restanten van een oud gebruik in IJmuiden. Als mensen, of hun vrienden, iets bijzonders hebben te melden, hangen ze een spandoek aan het viaduct. Zodat automobilisten die het dorp binnen rijden teksten als ‘Jan 50, gefeliciteerd’, ‘Marie ik hou van je’ en ‘Arie en Nel van harte met jullie dochter’ op hun netvlies krijgt. Scheelt weer kaartjes sturen.

Maar ook ontroerende teksten voor overleden vrienden, uitingen van genegenheid voor de plaatselijke profclub Telstar en aankondigingen voor een nieuwe hyperlokale website hebben in de loop der jaren aan het hekwerk van het viaduct gehangen.

Na de overtocht over de Stationsweg, daalt de spoor met een betrekkelijk scherpe draai naar het westen. In die bocht is een tamelijk onalledaagse constructie te zien: een strijkspoorstaaf. Aan de binnenzijde van een van de rails is een derde spoorstaaf gemonteerd, op zijn kant zodat het een soort gootje vormt. Het ding was bedoeld om de extra druk van de trein op te vangen als die door de bocht ging. Meestal waren daar keurige profielen voor, maar in sommige gevallen, zoals als hier, gooide de NS er een oude spoorstaaf tegenaan.

Opvallend genoeg is de treinbaan hier niet ongeschonden gebleven. In de bocht is een stuk van een meter of dertig compleet verdwenen. Niet opzij geschoven, zoals bij Driehuis, maar in het niets opgelost. Na deze hinderlijke onderbreking gaat het echter rechttoe rechtaan naar halte Casembrootstraat.

Die ligt er ook nog, in al haar vergane glorie. De twee lijnen met hun buiten- en middenperrons zijn vrijwel intact. Net als de betonnen paaltjes waarlangs de afscheiding liep. Ook de abri van halte Casembrootstraat is er nog, hoewel de omschrijving ‘in tact’ hier misschien wat te veel van het goede is. Het wachthokje is duidelijk herkenbaar als abri, dat wel, maar het is van boven tot onder ondergeklad, het is totaal verroest en sommige zijplaten hangen er ellendig bij. Maar het staat er nog wel.

Halte Casembrootstraat IJmuidenIn zijn verval begint het zelfs bijna iets artistieks te krijgen. Een tipje voor het Spoorwegmuseum, als ze een allerlaatste aandenken van de lijn Santpoort Noord-IJmuiden in hun collectie willen opnemen?

Advertenties

One thought on “Een mededelingenviaduct met strijkspoor

  1. Pingback: Waar is halte Casembrootstraat? | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s