Een ontdekkingstocht naar een tegelvloer

Sation IJmuiden OostEen kleine honderd meter na de overweg met de VerLoren van Themaatlaan duikt er opeens weer een hindernis op. Achter een kleine open plek doemt een muur van heesters en bramen op. De spoorlijn heeft natuurlijk weer nergens last van. Die duikt gewoon het struweel in. Maar voor een wandelaar ziet het er toch behoorlijk ondoordringbaar uit. Of toch niet? Aan de westelijke kant zit een gat in de haag. En achter dat gat is een klein pad te zien. Het slingert wat van links naar rechts en schiet vervolgens vrij steil omhoog.Het is geen makkelijk pad. De bodem bestaat uit klei, dat in dit natte voorjaar glad en glibberig is. De boompjes die ernaast groeien, zijn te dun om als houvast te dienen. De anderhalve meter die het de hoogte in gaat, moet vooral met wilskracht worden bedwongen. Wilskracht en een kleine aanloop.

Maar het pad heeft wel wat spannends. Aan de bovenrand van het pad steken wat bemodderde klinkers uit de grond. Het suggereert dat er daarboven wel wat meer is te zien. Wie omhoog sprint, voelt zich daarom een beetje een ontdekkingsreiziger die op het punt staat een verdwenen Incastad te ontdekken.

Het uitzicht aan het einde van het pad valt in eerste instantie echter nogal tegen. Er is een vrij grote vlakte te zien met enkele stroken verweerd asfalt. Door het grijzige spul is de structuur van een klinkerweg te zien. Maar waar het naar toe leidt, is niet helemaal duidelijk. Dan opeens komt het ontdekkingsgevoel weer helemaal terug. Midden op die vlakte zijn de resten te zien van een gebouw.

Het is een bescheiden ding weliswaar. Geen half-ingestorte ruïne – die was ook wel wat eerder opgevallen – maar een paar randen beton van een centimeter of twintig hoog. Gezamenlijk vormen ze twee rechthoeken van ieder vier meter lang en twee, tweeënhalve meter breed. Geen spoorcomplex van heb ik jou daar dus. Eerder een van het formaat schuur.

Op de vloer van de meest noordelijke ruimte ligt een eenvoudige tegelvloer. De cultuurhistorische waarde zal ongeveer nul zijn, want het zijn het soort tegels dat in tienduizenden werkplaatsen, fabriekshallen en openbare ruimtes ligt. Beige-grijs geglazuurde dingen die niet erg opvallen, die overal bij passen en gemakkelijk zijn schoon te maken. Maar ze zien er in deze wildernis wel bijzonder uit.

In de zuidelijke ruimte ontbreekt zo’n vloer. Daar groeit tussen de betonnen randen het gebruikelijke gras en onkruid. De indeling van deze ruimte is ook anders. Het gedeelte met de tegelvloer heeft een duidelijke ingang: een opening in het beton van bijna een meter. Bij de zuidelijke ruimte heeft zo’n opening niet. Daar ontbreekt gewoon een van de zijwanden.

Waar de spoorlijnen hebben gelopen, is nog altijd goed te zien. Aan de oostelijke kant van het complex liggen de rails er nog, dus daar is het helemaal een eitje. Maar ook aan de westelijke kant, waar het spoor wel is verwijderd – zijn het perron en het spoorbed nog duidelijk te herkennen.

Tunnel bij station Velsen IJmuiden-OostWie het spoor even het spoor laat en de omgeving verkent, vindt al gauw allerlei andere structuren die kennelijk bij het station hoorden. Aan de westzijde, in de richting van het Tiberiusplein, is een flinke bakstenen uitbouw te zien. Het blijkt de entree te zijn van iets wat ooit een onderdoorgang geweest moet zijn. Velsen heeft kennelijk liever niet dat mensen er nog gebruik van maken, want de opening is dichtgetimmerd. Aan de schots en scheef op elkaar gespijkerde platen is te zien dat er kennelijk al een tijdje een strijd gaande is tussen Velsenaren die de boel voortdurend openbreken en de overheid die de zaak vervolgens weer dichttimmert. Voorlopig heeft de overheid gewonnen, want de gang is volledig afgesloten.

Aan de overzijde van het complex, tussen twee woningen aan de Minister van Houtenlaan, is het andere uiteinde van de gang terug te vinden. Het ziet er iets aangenamer uit, want vriendelijk begroeid met klimop, maar net zo ontoegankelijk als aan de overzijde.

Het station waarnaar de beide tunnelingangen leidden, station Velsen IJmuiden Oost, was eigenlijk niet meer dan een ruime abri. Een rechthoekige doos van glas, staal en beton, met op de vloer dus grijs-beige tegels. Wie foto’s van het gebouwtje bekijkt, kan ook het tweede deel opeens beter plaatsen – het stuk met de ontbrekende zijmuur en het onkruid. Dat was namelijk de entree naar de tunnel. Inmiddels dichtgegooid dus en een goede voedingsbodem voor alles wat groeit en bloeit langs het spoor.

De uitgebreide abri was het tweede station IJmuiden-Oost op die plek. Het eerste station was een in 1891 door D.A.N. Margadant (de bouwer van het latere station Haarlem!) ontworpen langwerpig gebouw met een grote kap. Aan dat station is later nog uitgebreid met een dienstwoning. Nadat het al jarenlang was verwaarloosd is het gebouw in 1974 gesloopt en vervangen door de abri.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s