Bramendansen over een toverpad

bramen tussen Velsen Zeeweg en IJmuiden-Oost(Velsen Zeeweg-Velsen IJmuiden-Oost)

Al bij het begin van het baanvak is te zien dat de wandeling van Velsen Zeeweg naar IJmuiden Oost een hopeloze missie is. Het vriendelijk onkruid dat tot dusver op het spoor groeide, maakt binnen de kortste keren plaats voor een muur van groen. Het spoor zelf is na een meter of twintig van de Zeeweg eigenlijk nauwelijks meer begaanbaar. Alleen er langs, over het oude perron met de abri, is er nog een pad.

Daar zorgt een verzakking eerst nog voor enig oponthoud. Die ziet er namelijk erg uitnodigend uit. (Of heb alleen ik deze neiging: de aandrang om eens lekker hard te stampen in zo’n kuil om te kijken of het nog verder naar beneden gaat, ja misschien zelfs instort? Wat hij overigens niet doet. Er zit geen enkele beweging in). En ook het trapje aan het einde van het perron leidt tot een korte vertraging. (Want zo’n ding verdient een nadere studie. Is het een originele trap? Zijn alle treden nog aanwezig? Het antwoord op beide vragen luidt: ja, het lijkt er wel op).
Na het perron begint de omgeving er steeds afschrikwekkender uit te zien. Er is weliswaar een klein olifantspaadje dat de stekelige bramenhel invoert, maar er hangen zo veel takken naar beneden dat het de laatste tijd waarschijnlijk niet vaak gebruikt zal zijn.

Eigenlijk is het geen doen. Een scheurend geluid en een voelbare weerstand maken duidelijk dat de bramenloot, die ik eerst nog zo behendig met de telelens van mijn camera opzij had geduwd, zijn stekels nu in de stof van mijn rugzak heeft geslagen. Ik kan hem met enige moeite los wriemelen, maar terwijl ik dat doe, raak ik met mijn bovenbeen een andere tak. Die verenigt zich onmiddellijk met een kleine dertig centimeter spijkerstof. Gelukkig heb ik een van mijn oudste, en niet toevallig ook een van mijn meest onverwoestbare spijkerbroeken aangetrokken. De doornen komen er nauwelijks doorheen. Een paar irritante prikjes voel ik. Dat is alles.

Als de tak uit het stof van mijn spijkerbroek is verwijderd, krast er een derde tak over mijn winterjas. In het zwarte leer blijven twee vervelende witte strepen achter. Nou ja, dat oude ding kan wel wat hebben. Het maakt hem eigenlijk alleen maar interessanter. (‘Kijk, dit is van de herdershond bij spoorhuis Legmeerdijk, hier bleef ik achter het prikkeldraad bij Veldwetering haken en dit zijn de bramen van Velsen Zeeweg).

Maar ik word die stekelzooi wel zat en als ik zie dat het pad enkele meters voor me ophoudt, wurm ik me terug. Waarna ik onmiddellijk een schuldgevoel krijg. Volg je het spoor, dan volg je het spoor. Dan laat je je natuurlijk niet door een paar van die sullige bramen wegjagen. (Zo Amundsen, heb je de Zuidpool gevonden? ´Nee, het was zo koud en het begon ook nog hard te sneeuwen dus ik ben maar teruggegaan´). Ik doe dus een nieuwe poging om me door de wildernis te worstelen. Als er geen pad is, moet ik zelf maar één maken.

Ik hef mijn rechterbeen zo hoog mogelijk op, boven de hoogste takken en probeer die met mijn voet naar beneden te duwen en in de grond te drukken. Vervolgens duw ik met mijn linkerbeen een kluwen stengels de bodem in. Het is een soort koorddansen op bramenstruiken, en het gaat al na twee stappen mis. De bramen blijken een wonderlijke veerkracht te hebben. De takken die ik met veel overtuiging de bodem had ingestampt, floepen na een seconde of dertig in hun oude stand terug, waardoor ik opeens van alle kanten door die doornentroep ben ingesloten. Ik draai me voorzichtig om (mijn rugzak kraakt als de hel en mijn jas krijgt er weer wat interessante littekens bij) en stap behoedzaam terug naar het einde van het pad.

Dan maar er omheen.

De terugtocht levert bij de Zeeweg een vreemde gewaarwording op. Op de oude treinbaan krijgt een wandelaar al snel het idee dat hij is omringd door een enorme hoeveelheid groen en dat hij een spoor volgt dat door een dichtbegroeid en uitgestrekt woud voert. Maar eenmaal terug op straat blijft er van dat woud niets, maar dan ook letterlijk niets over. De Zeeweg is een gewone straat waar de huizen schouder aan schouder staan, vrijwel tot aan het spoor. Aan de andere kant loopt de Minister van Houtenlaan, een ruim opgezette weg langs sportvelden en grasvelden. Erg open allemaal dus, en geen oerwoud te bekennen. Wie van de Minister van Houtenlaan richting spoor kijkt, ziet een rijtje bomen en struiken, met de daken van de huizen er eigenlijk pal achter. Maar waar is dat woud dan opeens gebleven? Het lijkt een soort toverpad. Een verborgen wereld met een paar rails als entree.

Maar goed, hoe kom ik nou verder op die treinbaan? Een gat is het groen, een kleine 150 meter van de Zeeweg, net even voorbij een tankstation, opent perspectieven. Letterlijk. Door de opening in de bosschages zijn twee roestige, maar verder betrekkelijk kale rails te zien. De spoorstaven zijn gewoon te bereiken, zonder ingewikkelde klauterpartijen over spoorsloten en dergelijke. En eenmaal op de treinbaan blijkt dat het tracé weer moeiteloos is te bewandelen.

Dan moet de voetganger wel richting station Velsen IJmuiden Oost. Hij moet niet alsnog proberen de treinbaan richting Zeeweg te bewandelen, in de hoop van deze kant de wildernis te bedwingen. Want de bramen groeien ook aan deze zijde dicht en uitbundig. Maar richting noorden is er weer een wandelpaadje. Met, interessant voor plantendeskundigen, een totaal andere begroeiing. Geen doornen meer, maar gras en een soort dun sliertenspul.
Al slingerend voert het pad, pal langs dubbele spoorwoning 9 en over de Groeneweg, naar een heel opmerkelijk einde: station Velsen IJmuiden-Oost. Maar dat is een eigen hoofdstuk waard.

Advertisements

5 thoughts on “Bramendansen over een toverpad

  1. Spoorwoning 9 is bewoond..of was bewoond door ene Leo van Leeuwen, ooit lokettist station Santpoort Zuid..die weet ongelooflijk veel van deze oude overwoekerde spoorlijn; de Groeneweg heet dus die overweg bij het oude verroeste spoor. Mei 2013.

    Like

  2. Pingback: En we gaan weer spoorwandelen met lezers | Sporen

  3. Pingback: Meedogenloos, maar zinvol geweld langs het spoor | Sporen

  4. Pingback: De oorlog van de bramen, deel drie | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s