Over enkele ogenblikken naderen we het einde van station Velsen Zeeweg

Station Velsen ZeewegIn het laatst overgebleven eigen station van de lijn Santpoort Noord-IJmuiden, station Velsen Zeeweg, zijn maar weinig dingen die herinneren aan het spoor. Sterker nog, wie er rond kijkt heeft alle verbeeldingskracht nodig om zich te kunnen voorstellen dat reizigers hier ooit kaartjes hebben gekocht en op de trein hebben gewacht. Het lijkt eerder op een miniatuurkantine van een voetbalclub. Of de lounchehoek met slaapgelegenheid in een gezellig buurthuis.Er is niets dat lijkt op een loket,  zitbankjes voor reizigers zijn in geen velden of wegen te bekennen en nergens een hint van een stationsklok. Er staat wel een bankstel, een dressoirtje, een tv en een salontafel. In een hoek van de kamer is een uitbouw met daarin – onder een enorme Ajaxvlag – een bed.

Mark Hoogendijk steekt een shaggie op en zegt, terwijl hij met zijn arm rondzwaait: ,,Het is klein, maar voor mij is het prima. Ik ben alleen, ik heb niet veel nodig. Ik vermaak me hier wel.’’ Hoogendijk is sinds 2009 de bewoner van station Velsen Zeeweg nadat hij het had gekraakt. ,,Een maat van me zei: ‘Is dat niets voor je?’ Ik vond het wel wat, ja. Maar ik mocht er eigenlijk niet in, want het stond toen nog maar een half jaar leeg. Maar er gebeurde niets mee. Er waren geen plannen voor, dus ik dacht: ‘Ik merk het wel als ik er weer uit moet.’ Maar niemand deed wat. Ik kon gewoon blijven zitten. En toen het officieel een jaar leegstond, ben ik naar de gemeente gegaan en heb me hier laten inschrijven. Allemaal netjes geregeld dus.’’

Hoogendijk heeft in die tijd weinig aan het gebouw gedaan. ,,Ik heb het in het begin een likje verf gegeven. Ik zou wel meer willen doen, maar ik wist niet wat ze met het station gingen doen.’’ Hij kijkt naar het plafond, dat een lichtbruin patina heeft gekregen. ,,Ik ga natuurlijk niet als een gek verbouwen als het vervolgens wordt gesloopt.’’

Maar heel veel werk is er volgens hem ook niet nodig aan het station. ,,Het is nog in een prima staat. Nou goed, het dak lekt als het hard regent. Dan zie je een paar druppeltjes binnen. Maar dan moet het ook echt hozen. Mijn vrienden hebben een keer voorgesteld om er een nieuw dak op te gooien. Maar dat heb ik laten zitten. Het lekt echt maar een heel klein beetje. Als ik zeker wist dat ik hier nog jaren zou blijven, had ik het misschien wel laten doen. Maar toen leek het me zonde van de moeite.’’

Op het moment van dit gesprek, voorjaar 2013, heeft hij het idee van een verbouwing vrijwel volledig laten varen. De toekomst van station Zeeweg ziet er namelijk buitengewoon somber uit. ,,In de IJmuider Courant stond dat ze het eind 2013 jaar willen slopen voor de aanleg van de busbaan. Zelf weet ik nog van niets. Ik heb geen vertrekdatum gehoord, geen aanbod gekregen, niets.’’ Hij haalt zijn schouders op. ,,Niet dat ik me daar erg druk om maak. En of het allemaal ook echt gebeurt, moet ik nog zien. Toen ik hier in trok, gingen er ook verhalen dat ze het binnen de kortste keren plat zouden gooien. We zijn inmiddels vier jaar verder en het staat er nog steeds.’’

Als hij moet vertrekken, zal hij de deur van het station met spijt achter zich dichttrekken. Want hoe klein het ook is, het is van alle gemakken voorzien. Station Velsen Zeeweg heeft een badkamer, een woon- annex slaapkamer en een keuken, washok en eetkamer. De laatste drie voorzieningen zijn, met alle bijbehorende apparatuur en meubilair, in één ruimte gepropt. Maar het is er allemaal wel. Inclusief een klein tv’tje zelfs.

Een van de nadelen van het huisje, als Hoogendijk dan iets moet noemen, is de kou. ,,Het is enkel glas, dus in de winter met oostenwind krijg je het maar met moeite warm. Maar in de lente en in de zomer is het er juist weer heerlijk. Zeker als het een beetje is begroeid. Dan zit je behoorlijk beschut.’’

Station Velsen ZeewegHoogendijk laat buiten zijn ‘ voortuin’ zien: een verzameling gemakkelijke rieten stoelen, wat tuinornamenten (waaronder iets dat lijkt op een miniatuur-uitgave van de witte leeuwen van Telstar), een paar butagasflessen en een flink uit de kluiten gewassen kooktoestel. ,,Als het lekker weer is, mag ik hier graag met een paar vrienden buiten een visje bakken. Lekker hoor. Dan is het hier echt de zoete inval. Soms rijden een paar maten langs, zien dat we buiten zitten en schuiven dan meteen maar aan.’’

Hij grijnst. ,,Misschien is dat wel het belangrijkste nadeel van dit huis. Het is voor iedereen heel makkelijk te vinden. Hartstikke gezellig, maar als ze avond na avond je koelkast leegdrinken, dan gaat de lol er wel een keertje af. Dan denk je: als ze me straks een flat op de veertiende verdieping aanbieden, ver weg in een van de buitenwijken, zeg ik meteen ja. Hahaha.’’

Advertisements

One thought on “Over enkele ogenblikken naderen we het einde van station Velsen Zeeweg

  1. Pingback: Adieu, station Velsen Zeeweg | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s