Over een duinpad, zonder duinen (2.3)

Het aantal aanpassingen in Sporen 2 valt mee. Eén hoofdstuk maar. Ik had er wel meer willen doen, maar daar was geen tijd voor. Ik besloot daarom hoofdstuk 52 te doen, het stuk tussen Vinkeven en Oukooperdijk. Daar is het afgelopen jaar het meest om te doen geweest.

Het begin is veelbelovend. Over het water van de Demmerik ligt een voetgangersbrug met spoormotief. In het brugdek zijn donkere en lichte planken aangebracht, die een patroon van dwarsliggers suggereren. Dat effect is nog sterker in het witte grind dat op de oude bruggenhoofden is uitgestrooid. Ook daar liggen stevige planken keurig op een rij. Het is een prachtig affiche voor een van de mooiste overgebleven stukjes spoorlijn.
De bijna ondoordringbare muur van bomen en struiken langs dit deel van de Demmerik verbergt de entree daarachter wel een beetje. Wie niet weet dat het er is, zal het al snel voorbij lopen. Het grote bord met ‘Demmerikroute’ pal naast de brug – want ook dit stukje spoor is weer in een lange wandeling opgenomen – is in elk geval geen overbodige luxe.
Eenmaal achter die haag, blijkt de begroeiing op en langs de spoordijk heel afwisselend. Om de paar honderd meter krijgt het weer een nieuw uiterlijk. Het begint met een serie strak aangelegde en buitengewoon grondig geschoffelde moestuintjes. Geen plantje staat hier verkeerd. Meteen daarna wordt het spoor overwoekerd door wilgen en berken waardoor het pad het uiterlijk krijgt van een parklaantje, en een wandelaar zich enigszins verbijsterd afvraagt of het echt wel 25 jaar is geleden dat hier voor het laatst een trein heeft gereden.
Na een kilometer of wat is het opeens weer heel kaal, wat een geweldig uitzicht biedt op de fraaie veenpolder. Vooral in de lente is het hier een feest, met alle wild kwetterende en kwinkelerende weidevogels in de buurt. Maar ook op een besneeuwde winterdag, een melancholieke herfstdag of een zonovergoten zomerdag is het hier prachtig. Wat is de lol om het tracé van een verdwenen treintje na te lopen? Nou, dit dus. Gewoon domweg gelukkig zijn op een oude spoordijk.

Na een tijdje duikt er wat meer begroeiing op, maar veel stelt het niet voor. Het is wat armetierig allemaal: bramenstruiken, kleine, zieltogende en enorm bemoste boompjes, voor hun leven vechtende lijsterbessen en grauw, verdord gras. Dit strookje landschap komt om de een of andere reden bekend voor, maar op een verwarrende manier. Na een paar honderd meter valt het kwartje. Het spoor ziet er hier uit als een wandelpad door de duinen, maar dan zonder duinen. De grond is kennelijk zo arm maar ook zo kalkrijk dat er typische duinplanten groeien.
Even verderop keren de bosjes weer terug en stuit het pad op een watertje. Of er ook echt een brug overheen ligt, blijft nog even spannend want een groot wilgenbosje ontneemt het zicht op alles wat er achter ligt. Maar als het minuscule pad er omheen wordt gevolgd, staat de wandelaar opeens op een gammel ogend, maar tegelijkertijd verrassend stevig bruggetje. Het lijkt op iets uit een Indiana Jones film, maar dan in een uitvoering voor de 50-plus beurs. De planken lijken vrij willekeurig op elkaar te zijn getimmerd, de op- en afstapjes op de oude bruggenhoofden zijn niet gemakkelijk en het ziet er een tikkeltje verweerd uit. Maar het geheel is waarschijnlijk stevig genoeg om een gezelschap van twintig man op te laten hossen. Er zit een zwaar valhek in, kennelijk om vee binnen of buiten te houden.

Het pad gaat na de Demmeriksekade gewoon verder, maar nu zonder officiële wandelborden. Na vijf minuten lopen blijkt ook wel waarom. Op de spoordijk ligt weliswaar een uitnodigend en veel gebruikt wandelpad, maar de route loopt volledig dood tegen de achtertuin van station Oukooperdijk. Hoge hekken maken duidelijk dat het niet gewaardeerd wordt als wandelaars via het gazon proberen de tocht alsnog over de spoordijk te voltooien. Er zal een ommetje gemaakt moeten worden. Dat is op zichzelf geen groot probleem. Via de De Haanweg, een stukje zuidelijker, is het kleine stationnetje met een vertraging van een paar minuten alsnog te bekijken.

Of het spoor tussen Demmerik en Demmeriksekade een rustige wandelroute blijft, is nog even afwachten. De gemeente De Ronde Venen wil er een recreatief fietspad op aanleggen. Dat is zeer tegen de zin van belangenverenigingen voor wandelaars, die zelfs een heuse protesttocht organiseerden. In de lente van 2012 neemt de gemeente een besluit over het plan.

Advertenties

One thought on “Over een duinpad, zonder duinen (2.3)

  1. Pingback: We gaan weer spoorwandelen | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s