Station Rijksstraatweg heeft weer kleur gekregen (1.4)

Vanaf de straat gezien lijkt er sinds het vorige bezoek weinig te zijn veranderd. De afgebrokkelde houten afscheiding langs het erf, het detonerende metalen toegangshek en de uit aangestampt grind bestaande voortuin zijn er nog steeds. Het gevoel van onttakeling houdt echter op bij de voordeur. Station Rijksstraatweg is krachtig gereanimeerd.

De bruingerookte, uitgewoonde benedenverdieping is veranderd in een strakke, stijlvolle, half klassiek en half moderne woon-, eet- en werkkamer. De stoffige, versleten vloerbedekking heeft plaats gemaakt voor een glanzend gelakte houten vloer en de ietwat bol hangende gipsplaten voor een hoog, wit gestuukt plafond. Het enige dat bekend voor komt, zijn de typische, bewerkte deurposten en kozijnen. Voor het overige lijkt het alsof er een compleet nieuw huis overheen is geschoven.
Later blijken zelfs die kozijnen voor een groot deel te zijn vernieuwd. ,,Een paar waren beschadigd”, zegt Christiaan Rasch. ,,En dus hebben we de oude millimeter voor millimeter nagetekend en vervolgens zo exact mogelijk gekopieerd. Het is goed gelukt, niet?”, zegt hij trots. ,,En dat voor twee kantoorlullo’s…”

Die andere kantoorlullo is zijn partner Anneke Mels, met wie hij het huis in de zomer van 2007 kocht. Blakend van optimisme, en met de hulp van een legertje vrienden, begonnen ze aan een forse verbouwing. ,,Ik dacht dat we wel met de kerst in het huis zouden wonen”, lacht hij. ,,Maar dat hebben we duidelijk niet gehaald.” ,,Nee, en kerst 2008 ook niet”, vult Anneke Mels enigszins pesterig aan. Uiteindelijk zou het tot het voorjaar van 2009 duren voordat ze het stationsgebouw konden betrekken, na een verbouwing van bijna twee jaar.
Een van de redenen voor de vertraging was de enorme hoeveelheid sloopwerk. ,,Er is door de vorige bewoners ontzettend veel aan dit huis vertimmerd”, zegt Rasch. ,,Er waren overal verlaagde plafonds en het zat vol met dingen als nepschouwtjes, bakstenen voorzetmuren en schrootjes, heel veel schrootjes. We konden er niets mee. Het was versleten of het was onze smaak niet. Er waren ook gekke dingen gebouwd. De douchecabine was voor een groot raam neergezet. Wie doet dat nou?”

 

De vertraging was vervelend, maar had niet alleen nadelen, vindt Anneke Mels achteraf. ,,We hebben het huis veel beter leren kennen. Onze plannen zijn daardoor veel evenwichtiger geworden. Eerst wilden we een heel moderne inrichting. Later zijn we het klassieker gaan maken, meer in de stijl van het gebouw.”
Christiaan Rasch: ,,In het begin wilden aan de achterkant een grote glazen gevel maken. Toen we er in kwamen, zag het er namelijk donker en bedompt uit. Maar toen we alle vertimmeringen van de vorige bewoner hadden gesloopt, zagen we hoe licht het eigenlijk was. En hoe mooi de ramen waren. Die glazen gevel hebben we daarna snel uit de plannen geschrapt.”
,,Je maakt je huis ook in verschillende seizoenen mee”, zegt Anneke Mels. ,,Je ziet: dat is een mooi plekje in de winter, dit is een lekkere koele plek in de zomer. Ook dat heeft onze ideeën veranderd.”
Maar voor het overige was het twee jaar lang flink aanpoten. ,,We hadden eigenlijk twee banen”, zegt Anneke Mels. ,,Overdag ons normale werk en ’s avonds en in de weekeinde aan de slag in het huis. In de lunchpauze regelden we de offertes van aannemers en als we ’s avonds een keer niet hoefden te werken, verdiepten we ons in allerlei zaken rond de verbouwing.” Christiaan Rasch: ,,Ik weet nu bijvoorbeeld alles van verwarming. Niet dat we het zelf hebben aangelegd. Maar als je een goede keus wil maken, moet je weten waar je het over hebt.”
Ze maakten het zich hoe dan ook niet gemakkelijk. ,,Op een gegeven moment kwam de originele houten vloer boven water. Die zag er prachtig uit”, zegt Anneke Mels. ,,Maar voordat we er wat mee konden, moesten eerst alle spijkertjes en schroefjes er uit. Duizenden van die dingen zaten er in, die ik allemaal met de hand moest verwijderen. Ik ben er weken mee bezig geweest.” Ze kijkt naar het glimmende hout. ,,Maar het is de moeite waard geweest. Het is erg mooi geworden.”

 

Het specialistische werk lieten ze over aan vaklui. Ook dat liep niet van een leien dakje. ,,We hebben wat aannemers versleten”, zegt Rasch. ,,Niet omdat we nou zo veeleisend zijn, maar omdat sommige van die lui hun werk niet goed deden. Een aannemer had het verkeerde isolatiemateriaal gebruikt. Het spul dat hij aanbracht, voldeed niet aan de eisen die hij in de offerte had gezet. Dat is dan jammer voor hem, maar dan haalt hij het er maar weer uit.”
Opmerkelijk genoeg konden ze met de Poolse werklui nog het best uit de voeten. ,,We moesten het soms met gebarentaal uitleggen, maar ze begrepen precies wat we wilden”, zegt Anneke Mels. ,,Vaak veel beter dan de Nederlandse aannemers.”

 

Hoewel de klus vele malen groter was dan ze aanvankelijk dachten, verloren ze zelden de moed. ,,Eigenlijk alleen op de eerste dag”, zegt Christiaan Rasch. ,,Het eerste de beste stuk plafond dat ik sloopte, schoot dwars door een van de ramen heen. Vervolgens sloegen we de gasleiding lek, maar konden we de afsluiter niet vinden. Toen ik iets had dichtgedraaid dat er op leek, bleven we een gesis horen. Uiteindelijk bleek de hoofdkraan buiten te zitten, wat tamelijk opmerkelijk is voor een particuliere woning. Maar goed, aan het einde van die dag dacht ik wel: waar zijn we aan begonnen?”

Een tweede afknapper was toen er kort achter elkaar twee keer werd ingebroken in het huis. ,,Vooral die laatste keer was rampzalig. De buit was gering, een koperen waterleiding van twee euro, maar er stond wel druk op. Het water heeft twee dagen staan spuiten voordat we het ontdekten. De brandweer heeft de kelder moeten leegpompen.”

Het station is nu klaar, op een paar kleinigheden na. Een van die details is de reparatie van het tegeltableau met de stationsnaam er op, waar de vorige bewoners het gat voor de pijp van een gevelkachel hadden geboord. ,,Probleem is alleen dat we nog geen goede tegelbakker hebben gevonden die hier iets mee kan. Want het moet precies goed zijn, anders doe ik het net zo lief niet.”

Búiten het station wacht er nog wel een groot project: de tuin. ,,Dat is nu 1500 vierkante meter wildernis”, zegt Christiaan Rasch. ,,Er zijn plekken waar ik nog niet één keer ben geweest, omdat er zúlke hoge braamstruiken staan. We gaan het aanpakken, maar dan moeten we eerst even moed verzamelen.”
Anneke Mels en Christiaan Rasch houden over het station een website bij: http://www.stationrijksstraatweg.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s