Nog altijd loopt het spoor door de klei (1.4)

Het hoofdstuk Leimuiden-Rijnlanderweg is slechts op details aangepast. Maar toch, het is herzien.

Soms zie je dingen alleen als je weet wáár je naar moet kijken. Het deel van de Haarlemmermeerlijn tussen Leimuiden/Leimuiderbrug en Nieuw-Vennep lijkt ter hoogte van Burgerveen te zijn verdwenen in de polderklei zonder – excuses voor de woordspeling – een spoor achter te laten. De baan boog hier af van haar route langs de ringdijk om vervolgens dwars door de akkers naar Nieuw-Vennep te gaan.
Zelfs met de oude tracékaart in de hand is nauwelijks meer de exacte plaats te achterhalen waar het spoor moet hebben gelegen. Het liep ergens langs een kavelsloot, maar de afgelopen zeventig jaar zijn er een paar sloten verdwenen waardoor de oriëntatie ernstig wordt bemoeilijkt.
De eigenaar van de landerijen, Simon Munsterman van boerderij St. Jozef’s hoeve, brengt snel duidelijkheid. ,,Die oude spoorlijn? Ja, die ken ik wel. Die liep hierachter”, zegt hij met een weids armgebaar.
Munsterman is graag bereid om een kleine rondleiding te geven over het tracé. Hij beent door zijn schuur, langs de gestalde landbouwmachines, naar de kale akkers achter zijn boerderij. ,,Kijk hier, langs deze sloot liep hij”, zegt hij. ,,Rechtdoor naar Nieuw-Vennep. Als je goed kijkt, zie je ook waar. De grond is daar net even wat lichter.”
En inderdaad, pas nu valt die iets lichtere strook grond op die zich op de vlekkerige akker langzaam naar de kavelsloot buigt.
,,Hij ligt ook iets hoger”, zegt Munsterman. ,,Een heel klein verschil, maar het is wel te zien.”
Gek genoeg valt ook die verhoging pas nu op.
,,Als er koren op het land staat is het spoor nog beter te zien”, weet Munsterman. ,,De grond is net even wat armer dan de rest. Ik weet niet waardoor het komt, maar ik moet altijd bijmesten. Desondanks groeit het graan er ietsje langzamer. Je ziet die baan dan precies lopen.”

Munsterman kan de aanwezigheid van een spoorlijn op zijn land uit historisch oogpunt wel waarderen, maar verder is hij niet erg gelukkig met de restanten van de lijn. ,,We halen nog altijd stenen boven die ooit tussen de rails hebben gelegen. Soms zulke brokken”, zegt hij, terwijl hij zijn handen tien, vijftien centimeter uit elkaar houdt. ,,Ik weet niet hoe die lui de spoorlijn destijds hebben opgeruimd, maar volgens mij hebben ze hun werk niet goed gedaan. Ik krijg soms het idee dat ze het fijne grind onder in de greppel hebben gegooid en de grote brokken er vervolgens bovenop. Terwijl dat natuurlijk precies andersom moet. Of het is zich op de een of andere manier aan het verplaatsen in de bodem, dat kan ook. Het is in elk geval geen pretje, die stenen.”
De keien zijn niet de enige lastige overblijfselen van de Haarlemmermeerlijnen. ,,Nee, de grote spijkers die we af en toe naar boven halen zijn zo mogelijk nog vervelender. Als we aardappels rooien, laten die de machines vastlopen.”
Later vist hij uit een hoopje afval bij zijn schuur zo’n spijker op: een zwaar verroest, priemvormig stuk metaal van een centimeter of vijftien.
,,Wie weet hoeveel er van die dingen er nog in de grond zitten”, zegt hij, terwijl hij gebaart in de richting van de oude halteplaats aan de Rijnlanderweg, aan de andere kant van de A4, achter een akker zo groot als die van Munterman.
Hij wil de spijker weer op de afvalhoop gooien, maar bedenkt zich kennelijk. Hij bekijkt het door aangekoekte modder en roest misvormde stuk ijzer en geeft het dan weg.
,,Hier, een souvenir.”

Advertenties

One thought on “Nog altijd loopt het spoor door de klei (1.4)

  1. Pingback: Workshoppen in een bloedhete tram | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s