Als een baksteen…

Ik zag een paar deelnemers met een merkwaardige blik kijken toen ik tijdens de Alphen.cc lezerstocht met een baksteen kwam aangekuierd: met wie zijn we in hemelsnaam op pad? Waarom sleept die gek die oude troep de bus in?
Macht der gewoonte, mensen. En eigenlijk viel het nog mee.
Toen ik Cock Willers interviewde over zijn passie voor de Haarlemmermeerlijnen, zei hij iets dat ik onmiddellijk herkende. Hij gaf toe dat hij, als hij over het oude spoor liep, elke keer weer de neiging had om iets tastbaars mee naar huis te nemen. Meestal spoorgrind, soms iets zwaarders. ‘Heb jij dat ook?’, vroeg hij mij, na die uitspraak. Ja, dat had ik ook. Mijn vrouw noteerde later bij de drukproeven van dat interview dat zij dit ook heel erg herkende, vooral ook als ze mijn zakken controleerde, vlak voordat ze mijn spijkerbroeken de wasmachine ingooide. Na een dagje Sporen kwam er altijd wel weer een handvol stenen tevoorschijn.

Maar geregeld nam Cock ook iets substantiëlers mee dan spoorgrind. Ooit kwam hij delen van de brug bij Veldwetering tegen, die hij prompt in zijn auto laadde en die later in zijn tuin belandden. Samen met een raam van de spoorwoning aan de Bennebroekerweg in Hoofddorp en talloze spoorbouten en bielsresten. Zelf stelde ik ooit een korte haakbout veilig uit een akker in Burgerveen, door de eigenaar van de grond persoonlijk met zijn aardappelrooimachine de grond uit getrokken.

Tijdens de lezerstocht van Alphen.cc, afgelopen zaterdag 28 mei, stopten Cock en ik enige tijd bij de restanten van spoorhuis Veldwetering. Daar stond lange tijd een dichte bosschage. Die was nu weggehaald, waardoor er een soort afvalhoop zichtbaar was geworcden. Daar lag een baksteen, vermoedelijk van het gesloopte spoorhuis. Die kon ik natuurlijk niet laten liggen. Ik zag Cock en zijn zoon nog begerig kijken naar een hardstenen hoekstuk (dat de vorm had van een hoeksteen uit een bruggenhoofd. Probleem was alleen dat de bruggenhoofden er nog behoorlijk compleet uitzien. Dus waar kwam dat ding vandaan?). Als ze met eigen vervoer waren geweest, hadden ze dat stuk steen vermoedelijk meegenomen. Nu ze met de bus waren, vonden ze het waarschijnlijk toch wat bewerkelijk om met zo’n honderd kilo wegend blok graniet te lopen slepen.

Ik vermoed echter dat die steen er niet heel lang meer blijft liggen.

Advertisements

3 thoughts on “Als een baksteen…

  1. Hallo Wim,

    Ik vind het niet zo gek hoor dat je de steen hebt meegenomen. Toen ik een aantal jaren geleden in Berlijn was het ik een stuk zandsteen van het beroemde Anhalter Bahnhof, zwaar beschadigd in de 2e wereldoorlog, meegenomen. Deze steen is toch een stukje geschiedenis op zich, net al degene die jij meegenomen hebt. Het gaat in principe niet om de steen maar om de geschiedenis en het verhaal er om heen

    Groetjes Rene

    Like

  2. Zo heb ik in 1990 een groot aantal stukjes beton van de toen net gevallen Berlijnse muur mee naar huis genomen. Een aantal stukjes heb ik aan familieleden gegeven en gezegd dat dit een symbool van vrijheid is. Zelf heb ik een paar stukjes op een platte wagen van een modeltreintje in de woonkamer gezet. Het heeft wel niks met de Haarlemmermeerspoorlijnen te maken, maar wilde het toch even vermelden. Overigens heb ik ook nog een paar brokken beton van het gesloopte landhoofd bij de Poelweg tussen station De Kwakel en spoorhuis 42, waar nu de busbaan overheen ligt.

    Like

  3. Pingback: Workshoppen in een bloedhete tram | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s