Een station met verrassingen

Station De Kwakel is op dit moment een mooi gecultiveerde oase in een woestenij van zand en asfalt. Voor het station raast het verkeer over de N201. Naast het gebouwtje ligt de Noorddammerweg, een smalle weg met betrekkelijk veel vrachtverkeer. En er achter strekt zich een brede, honderden meters lange strook stuivend zand uit: de toekomstige busbaan Aalsmeer-Uithoorn.

Het stationsgebouw en de tuin zien er echter uit alsof ze uit een woonmagazine zijn geknipt. Het keurig onderhouden, sierlijke huis staat te midden van strak geknipte hagen, bloeiende planten en netjes aangeharkt grind. Het houtwerk is geschilderd in monumentaal groen en wit, de gevel is oud, maar schoon en de pannen op het dak glinsteren alsof ze stuk voor stuk zijn gelakt. Kleine details, zoals de oude lantaarn aan de gevel en de kunstig gevormde opvangbakken voor de regenpijp geven het een klassiek tintje.
Een mooi huis dus in een omgeving die zich even niet van zijn fijnste kant laat zien. Maar volgens eigenaar Frans Immink gloort er hoop. Het wordt allemaal snel beter. ,,Van de aanleg van die busbaan hebben we last. Laat dat duidelijk zijn’’, zegt Immink. ,,Maar het verkeer over de N201 verdwijnt binnenkort, want ze zijn bezig om die weg om te leggen. Wat we van de bussen zelf gaan merken, weten we nog niet. Daar maken we ons dan ook nog maar niet druk om. Die busbaan heeft trouwens wel weer een voordeel. Vroeger lagen hier volkstuinen achter. Die zijn voor de aanleg weggehaald, waardoor we een mooi, vrij uitzicht hebben.’’

Hij bekijkt de situatie dus met een milde blik. ,,Begrijp me goed, als ik mocht kiezen tussen een busbaan of geen busbaan, dan was het helder. Dan kwam dat ding er niet’’, zegt Immink. ,,Maar ik vind dat je je niet moet blind staren op wat je wel of niet wil, maar dat je moet kijken hoe de dingen zich aandienen. En als ik dan alles bij elkaar neem, de omlegging van de N201, de busbaan en het uitzicht, dan is dit misschien helemaal geen vervelende ontwikkeling.’’
Immink en zijn vrouw Hilly van der Weele wonen sinds 1993 aan de Noorddammerweg. ,,We reden er langs, zagen dat het te koop stond, bezichtigden het en besloten het te kopen’’, vat hij het bondig samen. Toen ze het kochten, wisten ze dat ze er hun handen vol aan zouden hebben. ,,Het huis was in een slechte staat. Het was verwaarloosd en wat er aan was verbouwd, was niet zoals wij het wilden hebben. Het was duidelijk dat het een flink project zou worden. Maar dat gaf niet. We vinden verbouwen leuk werk. We kunnen ook een hoop zelf. Met elkaar en met een paar handige vrienden zijn we er altijd uit gekomen.’’

Een van de eerste grote klussen was het stationnetje weer tot één geheel smeden. ,,Voordat wij het kochten, was het bewoond door een oude spoorwachter en zijn zoon. Ze hadden het huis in tweeën gesplitst, zodat ze ieder hun eigen woninkje hadden. Wij hebben al die scheidingen en alle betimmeringen weer weggebroken.’’

Dat leidde, zoals Immink het noemt, tot aangename en onaangename verrassingen. ,,We wisten eigenlijk nooit wat we tegenkwamen. Toen we de panelen van de binnendeuren weg haalden, bleken de originele deuren er onder te zitten. Achter het systeemplafond kwam een prachtig bewerkt plafond te voorschijn. Maar toen we de betengel verwijderden, stuitten we onverwacht op een rotte muur. Gelukkig hadden we rekening gehouden met tegenvallers. Je weet dat je die tegen komt als je zo’n huis koopt.’’

Frans Immink en Hilly van der Weele hebben geprobeerd de oude sfeer van het stationnetje annex woonhuis zo veel mogelijk te herstellen. De originele details die nog aanwezig waren, hebben ze zo veel mogelijk hersteld en geaccentueerd. Elementen die waren verdwenen of in een slechte staat verkeerden, zoals enkele gefreesde kozijnen, vervingen ze. Als ze zelf zaken veranderden, probeerden Immink en zijn vrouw de stijl van het huis zo veel mogelijk te respecteren. ,,We hebben beneden een enkele muur doorgebroken, om meer ruimte te creëren. Maar we hebben daarbij wel de schouw in het midden in het huis gelaten, want die hoort daar.’’

Het huis, dat sinds 1999 op de gemeentelijke monumentenlijst staat, is na 17 jaar verbouwen nog steeds niet helemaal op orde. ,,Binnenkort moeten we een deel van het dak vernieuwen’’, zegt Immink. ,,En als dat klaar is, is er wel weer wat anders. Maakt niet uit. Wij gaan wel door. Wij zijn absoluut niet van plan om hier te vertrekken.’’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s