Door de nieuwste drukproeven

Alle pagina’s van Sporen 2 zijn vormgegeven. Vrijdagmiddag laat stond Petra Dekker stomend van de inspanning met 199 bladzijden bij uitgever Robert-Jan Witte, die het hele pakket in één keer naar mij doorschoof. Want dan kon ik dit weekend alvast het een en ander doorlezen. Daar ben ik nu dus druk mee bezig. Elke pagina scan ik nauwgezet, waarbij ik alles wat volgens mij beter kan, anders moet, niet helemaal juist is of niet helemaal de bedoeling was, onmiddellijk noteer.
De oogst aan ongerechtigheden valt mee. Maar elke potentiële verbetering is er natuurlijk één. Het langst is de lijst met te wijzigen foto’s. Ik had, mede dank zij Cock Willers, Bert Gortemaker, Raymond Kiès en Dick de Waal Malefijt echt een stortvloed aan foto’s en illustraties. Soms had ik aangegeven wat volgens mij de hoofdfoto moest worden – waar Petra zich keurig aan heeft gehouden – soms liet ik het aan haar oordeel over. Maar af en toe, als ik het resultaat zie, besef ik opeens duidelijk dat een van de andere platen toch meer bij mijn verhaal aansluit. Soms ook is mijn bedoeling niet helemaal overgekomen. Maak niet uit, daar zijn dit soort controlerondes ook voor bedoeld. Af en toe vind ik het overigens spijtig dat bij een verhaal niet meer dan twee foto’s passen. Van de Schiphollijn, de A2, Koek, de laatste ritten en Wilnis-Vinkeveen en Vinkeveen-Oukooperdijk heb ik zo veel foto’s, dat ik er wel een plaatjesboek van kan maken.

Een geruststelling: mijn reserve-hoofdstukken zijn niet nodig. Een van die hoofdstukken (Bijl vs. Lagerwey) was volgens mijn altijd kritische echtgenote niet te volgen. De hoofdpersoon van dat hoofdstuk maakte er een retorisch potje van, maar de auteur raakte volgens haar ook stevig de weg kwijt.

Ik moet zelfs een paar pagina’s schrappen. De vormgeefster kwam uit op 199 pagina’s, terwijl het boek echt niet meer – maar ook niet minder – dan 196 pagina’s mag tellen. Ik vrees dat enkele spreads (mooie foto’s of tekeningen, uitgespreid over twee pagina’s) het niet gaan redden. Ook het fraaie drie pagina’s tellende overzicht van alle spoorhuizen zal, als het aan mij ligt, iets kleiner worden.

Morgen, zondag, ga ik voor de laatste keer met de stofkam door alle bladzijden. Het zou me geruststellen als ik dan niets nieuws meer vind. Maar ik denk het niet, want met elke ronde word ik pietluttiger. Als ik vormgever was, zou ik een enorme hekel aan mij krijgen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s