Druk

Als het werk zou zijn geweest, had ik gevraagd: kan het niet wat minder? Maar gelukkig is het liefhebberij. En dan is het goed.
Vrijdag ben ik ’s ochtends eerst naar Herman van Soest uit Wilnis gereden die, naast heel veel meer, een mooie verzameling foto’s en artikelen heeft over de Haarlemmermeerlijnen in Wilnis. Ik had hem ruim een half jaar geleden als eens eerder bezocht en hem toen gevraagd of ik enkele foto’s uit zijn verzamling mocht gebruiken: een foto van een stoomtreintje door een volledig lege polder in Wilnis en een wat duistere plaat – letterijk en figuurlijk – van een locomotief die de weg oversteekt die nu de N201 is. De foto’s moeten nog worden ingescand. Als dat is gebeurd, zal ik ze zeker online zetten.

Daarna reed ik  snel naar De Hoef om een verborgen grindpad te volgen dat langs het oude emplacementje van de halteplaats voerde – een tip van Cock Willers.
En daarna naar Aalsmeer om foto’s te maken van het emplacement anno 2010. Hoewel ik er verschillende keren ben geweest, ook met camera, bleek ik daar nauwelijks een fatsoenlijke foto van te hebben. Nu wel. De blauwe vuilnisbakken die de bewoners die ochtend buiten moesten zetten zorgden voor kleurige elementen op de foto’s. Jammer dat het een zwart-witboek wordt.

Na de fotosessie in Aalsmeer verplaatste ik me snel naar Bovenkerk om een restje spoor te volgen dat ik tijdens eerdere wandelingen had gemist. Alweer een tip van Cock Willers, die het weer van Bert Gortemaker te horen had gekregen. Ik twijfelde overigens hevig of ik wel het juiste stukje groen te pakken had. Via Google Maps op mijn iPhone – lang leve de moderne techniek – kon ik snel nagaan dat ik mijn auto inderdaad bij de oude spoordijk had geparkeerd. Op bedrijventerrein Legmeer is het nu overigens weinig meer dan een rijtje bomen met struiken er tussen.
Na de ontdekkingstocht in Bovenkerk, moest ik naar Uithoorn racen om Bart Boere te interviewen, de laatste rangeerder op de Haarlemmermeerlijnen. Cock Willers had me van tevoren al verteld dat ik voor Bart wel de tijd moest nemen, omdat hij graag en enthousiast vertelt. Desondanks duurde het interview een uur langer dan ik aanvankelijk had gepland. Mijn tweede geïnterviewde van die dag, Bert Gortemaker, moest daardoor lang wachten. Bert vond het gelukkig geen probleem. Na een terugreis en een maaltijd ben ik de rest van de avond bezig geweest met het uitwerken van de wandelingen en de interviews. Tegen een uur of twee ’s nachts, nadat ik het interview met Bart min of meer in de steigers had staan, vond ik het wel mooi zo.

Nogmaals, als het geen liefhebberij was geweest, zou het serieus werk zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s