De kracht en het gevaar van vermoeidheid

Soms is vermoeidheid geweldig. Het kan onvermoede creativiteit aanboren. Alsof het de kritische zin uitschakelt en de vrije associatie ongebreideld los laat. Vervolgens moet je later al die prachtige ingevingen nog wel een beetje bij elkaar vegen, maar als ze echt interessant zijn, lukt dat wel.
Vermoeidheid kan ook ongelooflijk destructief zijn. Bekijk een leuk verhaal met uitgeputte ogen, en het is niet meer.  Het is puin, het loopt voor geen meter, het is troep, wie verzint zoiets, kan ik nog wel schrijven?
De creatieve vermoeidheid moet je later met enige argwaan bekijken. Liet ik me niet teveel meeslepen door mijn gevoel? Ben ik niet verstrikt geraakt in de stijlbloempjes? De destructieve vermoeidheid moet je eigenlijk negeren. Maar juist dat valt niet mee. Om een uur ’s nachts, als een verhaal opeens vreselijk begint tegen te vallen, moet je tegen jezelf zeggen: morgen weer verder. Maar je gaat niet lekker naar bed als je weet dat een verhaal nét niet in orde is. Je wilt het helemaal af hebben. Maar terwijl je probeert om het goed te krijgen, merk je dat er steeds meer aan begint te markeren. Je schrapt en je schrapt, en voor je het weet zit je met een een uitgekleed verhaal en resteren er slechts een paar in elkaar getrapte alinea’s.

De volgende ochtend, na een goede nachtrust, valt het met al die problemen meestal wel mee. Zelfs inhoudelijke blokkades verdwijnen als sneeuw voor de zon. Hieronder hoofdstuk 49 zoals ik het vrijdagochtend heb geschreven, en daaronder hoofdstuk 49 waar ik donderdagavond mee worstelde. Zoek de zeven verschillen.

49 Met dank aan Frank
Google Maps is een fantastische website. Met een paar muisklikken en een beetje scrollen kan elke plek ter wereld vanachter het bureau worden bekeken. Maar ze kan een mens ook lelijk op het verkeerde been zetten.
De toegang tot het spoor voorbij Wilnis ziet er op de foto’s van Google Maps een beetje onzeker uit. Een dun wit streepje over de spoorsloot doet vermoeden dat hier hooguit een plank ligt. Over de staat van het ding is niets zinnigs te zeggen. Zo ver kunnen de luchtfoto’s nu ook weer niet worden ingezoomd.
Wie zich vervolgens voor de zekerheid met lieslaarzen, polsstok of zwembroek tegenover station Wilnis aan de Ingenieur Enschedeweg meldt, kijkt eerst teleurgesteld en vervolgens buitengewoon aangenaam verrast op. De plank, of wat het ook geweest moge zijn, is weg. Wat er een eindje verderop langs het spoor op het parkeerterrein bij de begraafplaats opeens wél staat, is een opvallend wit poortje. Op de panelen boven de ingang zijn de getallen 20 en 06 geschilderd. Het blijkt een kunstwerk te zijn van Frank Bezemer (jawel, die van de wandelingen in Haarlemmermeer). Het bestaat behalve de panelen uit enkele informatieborden en… een bruggetje naar de spoordijk. Google is duidelijk al een tijdje geleden met de camera over Wilnis gevlogen.
Hoewel enkele andere kunstenaars met hun kalligrafie de teksten op de uitlegborden gedeeltelijk aan het zicht hebben onttrokken, zijn die nog redelijk te volgen. Ze geven heel bondig informatie over de spoorlijn, over Marickenland – het recreatiegebied dat hier moet komen – de bruggen in het gebied en het verleden van droogmakerij Wilnis Veldzijde. Binnen een paar minuten is de bezoeker helemaal op de hoogte en kan hij zich op de Spoordijkroute storten, een wandeling die op het ene bord straat voor straat is beschreven en op het andere paneel is ingetekend op een bijna levensgrote kaart.

Het is een pittige wandeling van een kilometer of twaalf. Maar schrik niet. Anders dan de naam doet vermoeden, gaat maar een heel klein stukje over het oude spoor. Het grootste deel van de tocht voert door de polders en de buitengebieden rond Wilnis. Prachtig allemaal, maar dit boek gaat over restanten van de Haarlemmermeerlijnen, de eerste twee kilometer van de wandeling. De overige tien kilometer kunnen dus met een gerust hart worden overgeslagen.

Het pad over de oude treinbaan is heel genoeglijk. De spoordijk, die hier en daar is voorzien van vers grind, loopt dwars door een mooie, groene veenpolder. Op gezette afstanden zijn bankjes neergezet, zodat een vermoeide wandelaar even de benen kan strekken terwijl hij van het uitzicht geniet.

De route is tamelijk overzichtelijk. Het spoor loopt eerst kaarsrecht langs de Driehuizer Dwarstocht. Halverwege Wilnis en Vinkeveen maakt het vervolgens een flauwe bocht naar links – juist hier is het pad omgeven door bosjes, zodat het voortdurend een verrassing is wat erna weer opduikt – en klimt met een flauwe bocht naar rechts naar de top van de dijk. Vlak voor de Ringdijk blijkt een rijtje bielzen in uitstekende staat bewaard te zijn gebleven. Niet in horizontale stand weliswaar, maar in verticale. Ze staan langs een veldje bij het spoor als een buitengewoon massieve schutting.

Bij de Ringdijk duiken er nog meer spoorrestanten op: de dubbele wachterwoning 48 en de oude ijzeren ophaalbrug. Beide zijn niet helemaal of helemaal niet origineel. Wat er met wachterwoning 48 aan de hand is, komt in het volgende hoofdstuk aan de orde. De ophaalbrug is replica van de oude spoorbrug die in 2006 in de wandelroute is gelegd. Op de originele bruggenhoofden, dat dan weer wel.
Het laatste stukje naar station Vinkeveen is een wat verwarrend landschap. Als alle bomen mooi en fris in het blad staan, ziet het er uit als een klein parkje. Zijn de bomen kaal, dan is het een grauw veldje met uitzicht op bedrijfsgebouwen, een romneyloods en een afgetrapt speelveldje. Dat decor was de vorige keer ook al zichtbaar, maar het groen fleurde het kennelijk enorm op.
Mooi of lelijk, het uiterlijk van dit veldje rond het emplacement van Vinkeveen verandert de komende jaren hoogstwaarschijnlijk ingrijpend. De Nederlandse Spoorwegen, de eigenaar van het terrein, mag er negentien luxe villa’s laten bouwen. De gemeente De Ronde Venen gaf er toestemming voor nadat de NS haar het emplacement bij station Mijdrecht verkocht. Op die laatste plek wil de gemeente bedrijfspanden of woningen bouwen. De beide stations blijven in de verschillende plannen overeind staan. Of ze ook ongemoeid blijven, is een tweede vraag.
49 Met dank aan Frank
Google Maps is een fantastische uitvinding. Vanachter het bureau kan elke uithoek ter wereld worden verkend. Hoe ziet die plek er ongeveer uit? Wat is er in de buurt te beleven? Hoe kom ik er? En, ook belangrijk soms, hoe kom ik er weer weg? Dat kan natuurlijk al heel lang, met zo’n papieren ding dat landkaart heet. Maar dan moet je eerst een winkel zien te vinden die de juiste landkaarten verkoopt en dat kan nog best bewerkelijk zijn. Google Maps is simpel. Een computer, of een goede telefoon, en een internetverbinding volstaan. Een plaatsnaam intypen, een paar keer klikken of schuiven en klaar is Kees.
Handig dus, maar Google Maps kan je ook vreselijk op het verkeerde been zetten. Het spoor tussen Wilnis, Vinkeveen en Oukooperdijk ziet er in ‘Maps’ overzichtelijk en herkenbaar, maar ook erg arbeidsintensief uit. Volgens Google ligt het spoor nog altijd midden in de polder, maar is er vanuit Wilnis met geen mogelijkheid op te komen. Op zijn verst ingezoomd, laten de korrelige luchtfoto’s niets zien dat op een brug leek. Er ligt ook nergens een fiets- of wandel pad langs. Om het spoor te verkennen moet er vanaf station Wilnis eerst met een grote omweg naar Vinkeveen worden gereden, waar wel iets van een brug aanwezig lijkt te zijn, om vervolgens over het spoor naar Wilnis te lopen. Daar vandaan is er maar één weg terug: datzelfde spoor dus.
Het is een beetje omslachtig, maar het lijkt niet anders te kunnen.
In het echt valt het namelijk reuze mee. Google is namelijk rond 2005 voor het laatst over Wilnis gevlogen. Het heeft niet opgepikt dat kunstenaar Frank Bezemer – jawel, dezelfde als van de wandelingen in Haarlemmermeer –in 2006 een handig kunstwerk naast het spoor heeft gezet. Halte 2006 heet het object. Het bestaat uit een soort toegangspoortje met op twee panelen de getallen 20 en 06 erboven, een paar uitlegborden over de Haarlemmermeerlijnen én… een bruggetje naar het spoor.
Het pad naar Vinkeveen, dat ook onderdeel uit maakt van het kunstwerk, is verder heel genoeglijk. De spoordijk, die hier en daar is voorzien van vers grind, loopt dwars door een mooie, groene veenpolder. Op gezette afstanden zijn bankjes neergezet, zodat een vermoeide wandelaar even de benen kan strekken terwijl hij van het uitzicht geniet.

De route is niet heel lang, een kilometer of twee. Ze is ook tamelijk overzichtelijk. Het spoor loopt eerst kaarsrecht langs de Driehuizer Dwarstocht, maakt vervolgens een flauwe bocht naar links – juist hier is het pad omgeven door bosjes, zodat het voortdurend een verrassing is wat erna weer opduikt – en klimt met een flauwe bocht naar rechts naar de top van de dijk. Vlak voor de Ringdijk blijkt een rijtje bielzen in uitstekende staat bewaard te zijn gebleven. Niet in horizontale stand weliswaar, maar in verticale. Ze staan langs een veldje bij het spoor als een buitengewoon massieve schutting. Bij de Ringdijk duiken er nog meer spoorrestanten op: de dubbele wachterwoning 48 en de oude ijzeren ophaalbrug. Beide zijn niet helemaal of helemaal niet origineel. Wat er met wachterwoning 48 aan de hand is, komt in het volgende hoofdstuk aan de orde. De ophaalbrug is een uit 2006 stammende, met enige vrijheid ontworpen replica van de oude spoorbrug.
Het laatste stukje naar station Vinkeveen is een wat verwarrend landschap. Als alle bomen mooi en fris in het blad staan, ziet het er uit als een klein parkje. Zijn de bomen kaal, dan is het een grauw veldje met uitzicht op bedrijfsgebouwen, een romneyloods en een afgetrapt speelveldje. Dat decor was de vorige keer ook al zichtbaar, maar het groen fleurde het kennelijk enorm op.
Mooi of lelijk, het uiterlijk van dit veldje rond het emplacement van Vinkeveen zal de komende jaren hoogstwaarschijnlijk ingrijpend veranderen. De Nederlandse Spoorwegen, de eigenaar van het terrein, mag er negentien luxe villa’s laten bouwen. De gemeente De Ronde Venen gaf er toestemming voor nadat de NS haar het emplacement bij station Mijdrecht verkocht. Op die laatste plek wil de gemeente bedrijfspanden of woningen bouwen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s