38 Een brede achtertuin met heel veel asfalt (Zijdelweg-Uithoorn revisited)

Zo, daar is de Zijdelweg weer. Het eerste wat er opvalt is dat het fietstunneltje er een forse, uit de kluiten gewassen broer bij heeft gekregen. Lekker begaanbaar is deze tweede onderdoorgang onder de Zijdelweg nog niet – althans niet op het moment van dit bezoek, zomer 2010 – want er wordt nog hevig aan gebouwd.
De ene kant, die richting het centrum van Uithoorn, is een door stalen damwanden begrensde, schuin aflopende zandbak. De andere zijde, die richting De Kwakel, is een zwembad met hindernissen. De zandbak is hier volgelopen met blubberig water waaruit afgehakte koppen van heipalen en ander betonnen restanten steken. Grote, horizontaal aangebrachte buizen houden de boel hier op zijn plek. Hoe dan ook, het niet eenvoudig wandelen hier. Er zit weinig anders op dan dit stukje spoor maar even over te slaan.
Een paar honderd meter verderop duikt een soortgelijk probleem op. Ook hier is het spoor niet eenvoudig begaanbaar, niet wettelijk tenminste. De busbaan vervolgt zijn weg over de oude treinbaan en speciale verkeersborden (een wandelend mannetje op een wit bord met een rode rand) maken duidelijk dat voetgangers hier niets te zoeken hebben. Zij worden geacht buiten de busbaan om hun weg naar station Uithoorn te zoeken.
Zoals gebruikelijk biedt elke beperking nieuwe mogelijkheden. In dit geval blijken er maar liefst vier opties te zijn: 1. dit stukje oud spoor helemaal overslaan en simpelweg verwijzen naar hoofdstuk 10 waar de omzwervingen rond de busbaan ook al zijn opgetekend, 2. die zwerftocht nóg een keer beschrijven, vanuit een iets andere invalshoek, 3. een strippenkaart kopen en de bus nemen of 4. het verbodsbord negeren en de busbaan oplopen. Oplossing 1. is te makkelijk, oplossing 2. te moeilijk – het viel de vorige keer al niet mee om er een heel hoofdstuk over te schrijven – oplossing 3. is te saai en dus blijft oplossing 4. over.
Desalniettemin, voor degenen die later misschien de behoefte voelen om de Haarlemmermeerlijnen ook na te lopen: dit is dus geen aanmoediging om de busbaan op te gaan. De hieronder beschreven tocht is louter uitgevoerd voor onderzoeksdoeleinden. De auteur noch de uitgever aanvaarden enige aansprakelijkheid voor verwondingen, schade aan goederen of materieel, of verstoringen van de dienstregelingen in Uithoorn en omstreken door niet-geautoriseerd busbaanbezoek. Laat alstublieft dat duidelijk zijn.
De entree van de weg bij de Alfons Ariënslaan nodigt niet uit tot een wandeling. De struiken langs de kant groeien tot aan de rand van het asfalt, zodat er voor een voetganger nauwelijks plek overblijft als er een bus aan komt. Wat dat betreft is het beter om om te lopen naar de halte aan de Admiraal de Ruyterlaan, en daar de baan te betreden. Hier is een lekkere ruime berm. Alleen bij een viaduct wordt het even krap, maar daar kan met een klein sprongetje altijd nog een wat extra ruimte worden gevonden tussen de vangrails. Zo’n manoeuvre is echter eenvoudig te vermijden. Er is goed zicht op de weg voor en achter. Voertuigen zijn al van verre te ontwaren.
Het is op deze plek een prettige, maar ook wat merkwaardige omgeving. De hoge houten geluidswal en de struiken die er voor staan, geven het idee dat de ruimte hier een grote, inderdaad wat overdadige geasfalteerde achtertuin is. Het is er ook heel stil. De geluidswal is natuurlijk vooral bedoeld om omwonenden de herrie van de bus te besparen. Maar ze zorgt er tegelijkertijd voor dat de wandelaar aan de andere kant van die overmaatse schutting de geluiden uit het dorp niet hoort. Het enige dat klinkt, is et getjilp van de mussen in de struiken. Het zorgt voor een heerlijke, zomerse sensatie.
Vanaf het busstation in de verte vertrekken geregeld bussen, maar de meeste slaan voor de busbaan linksaf. Maar dan komt er opeens één deze kant uit. Het geeft onmiddellijk een kriebelende spanning. Alsof er met die bus onmiddellijk van alle kanten colonnes politiewagens kunnen opduiken. De chauffeur zoeft echter voorbij zonder op of om te kijken. Tien minuten later komt er vanaf de andere kant een bus aanrijden. Ook de chauffeur van dit voertuig negeert de passant in de berm. Zelfs na een tamelijk hypocriete groet – want wie zwaait er nu eigenlijk onderweg naar een buschauffeur die hij niet kent? – vertrekt hij geen spier.

Dan gebeurt er toch iets bijzonders. Een autootje van Connexxion rijdt vanaf het busstation met hoge snelheid de busbaan op. Weer die kriebelige spanning. Zouden ze genoegen nemen met de standaardbeginzin: ‘Hallo, ik ben bezig met een boek over de Haarlemmermeerlijnen, en daarbij wil ik graag alle restanten van het oude spoor van dichtbij bekijken…’? Wie zal het zeggen. Het autootje scheurt voorbij en de twee mannen die er in zitten hebben duidelijk aandacht voor iets anders. Of toch niet? Een paar minuten later blijkt de wagen te zijn gekeerd en komt via de andere baan terug rijden. Ze maken geen aanstalten om af te remmen en suizen dus even snel voorbij als ze gekomen zijn. In het voorbijgaan kijkt een van de mannen even opzij. Hij maakt geen bijzonder geïnteresseerde indruk.
Het zal ongetwijfeld door het rechttoe rechtaan karakter van de busbaan komen, maar deze route lijkt veel en veel korter dan de eerdere wandeling door het dorp – hoewel toen het aantal omwegen behoorlijk beperkt was. Veel eerder dan verwacht duikt het hoge dak van station Uithoorn op en een paar stappen verder, bij wijze van spreken, zijn de bushokjes op het oude emplacement bereikt. Het voelt een beetje als een opluchting en een beetje als een teleurstelling. Het is veilig volbracht, maar was dat nou alles?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s