Station Rijksstraatweg heeft weer kleur gekregen

In de nieuwste druk van Sporen I is één hoofdstuk volledig herschreven. U kunt hieronder een uitgebreide samenvatting lezen.

Vanaf de straat gezien lijkt er sinds het vorige bezoek weinig te zijn veranderd. De afgebrokkelde houten afscheiding langs het erf, het detonerende metalen toegangshek en de uit aangestampt grind bestaande voortuin zijn er nog steeds. Het gevoel van onttakeling houdt echter op bij de voordeur. Station Rijksstraatweg is krachtig gereanimeerd.

De bruingerookte, uitgewoonde benedenverdieping is veranderd in een strakke, stijlvolle, half klassiek en half moderne woon-, eet- en werkkamer. De stoffige, versleten vloerbedekking heeft plaats gemaakt voor een glanzend gelakte houten vloer en de ietwat bol hangende gipsplaten voor een hoog, wit gestuukt plafond. Het enige dat bekend voor komt, zijn de typische, bewerkte deurposten en kozijnen. Voor het overige lijkt het alsof er een compleet nieuw huis overheen is geschoven.
Later blijken zelfs die kozijnen voor een groot deel te zijn vernieuwd. ,,Een paar waren beschadigd”, zegt Christiaan Rasch. ,,En dus hebben we de oude millimeter voor millimeter nagetekend en vervolgens zo exact mogelijk gekopieerd. Het is goed gelukt, niet?”, zegt hij trots. ,,En dat voor twee kantoorlullo’s…”

Die andere kantoorlullo is zijn partner Anneke Mels, met wie hij het huis in de zomer van 2007 kocht. Blakend van optimisme, en met de hulp van een legertje vrienden, begonnen ze aan een forse verbouwing. ,,Ik dacht dat we wel met de kerst in het huis zouden wonen”, lacht hij. ,,Maar dat hebben we duidelijk niet gehaald.” ,,Nee, en kerst 2008 ook niet”, vult Anneke Mels enigszins pesterig aan. Uiteindelijk zou het tot het voorjaar van 2009 duren voordat ze het stationsgebouw konden betrekken, na een verbouwing van bijna twee jaar.
Een van de redenen voor de vertraging was de enorme hoeveelheid sloopwerk. ,,Er is door de vorige bewoners ontzettend veel aan dit huis vertimmerd”, zegt Rasch. ,,Er waren overal verlaagde plafonds en het zat vol met dingen als nepschouwtjes, bakstenen voorzetmuren en schrootjes, heel veel schrootjes. We konden er niets mee. Het was versleten of het was onze smaak niet. Er waren ook gekke dingen gebouwd. De douchecabine was voor een groot raam neergezet. Wie doet dat nou?”

Ze maakten het zich echter ook niet gemakkelijk. ,,Op een gegeven moment kwam de originele houten vloer boven water. Die zag er prachtig uit”, zegt Anneke Mels. ,,Maar voordat we er wat mee konden, moesten eerst alle spijkertjes en schroefjes er uit. Duizenden van die dingen zaten er in, die ik allemaal met de hand moest verwijderen. Ik ben er weken mee bezig geweest.” Ze kijkt naar het glimmende hout. ,,Maar het is de moeite waard geweest. Het is erg mooi geworden.”

Hoewel de klus vele malen groter was dan ze aanvankelijk dachten, verloren ze zelden de moed. ,,Eigenlijk alleen op de eerste dag”, zegt Christiaan Rasch. ,,Het eerste de beste stuk plafond dat ik sloopte, schoot dwars door een van de ramen heen. Vervolgens sloegen we de gasleiding lek, maar konden we de afsluiter niet vinden. Toen ik iets had dichtgedraaid dat er op leek, bleven we een gesis horen. Uiteindelijk bleek de hoofdkraan buiten te zitten, wat tamelijk opmerkelijk is voor een particuliere woning. Maar goed, aan het einde van die dag dacht ik wel: waar zijn we aan begonnen?”

Het station is nu klaar, op een paar kleinigheden na. Een van die details is de reparatie van het tegeltableau met de stationsnaam er op, waar de vorige bewoners het gat voor de pijp van een gevelkachel hadden geboord. ,,Probleem is alleen dat we nog geen goede tegelbakker hebben gevonden die hier iets mee kan. Want het moet precies goed zijn, anders doe ik het net zo lief niet.”

Búiten het station wacht er nog wel een groot project: de tuin. ,,Dat is nu 1500 vierkante meter wildernis”, zegt Christiaan Rasch. ,,Er zijn plekken waar ik nog niet één keer ben geweest, omdat er zúlke hoge braamstruiken staan. We gaan het aanpakken, maar dan moeten we eerst even moed verzamelen.”

Anneke Mels en Christiaan Rasch hebben over de verbouwing van het station een blog bijgehouden: www.stationrijksstraatweg.nl/bouwblog/

Advertisements

2 thoughts on “Station Rijksstraatweg heeft weer kleur gekregen

  1. Nieuwsgierig geworden, nadat ik op jouw blog had gelezen dat het station Rijksstraatweg opgeknapt was, besloot ik op 2e Pinksterdag er naar toe te fietsen. Vanaf Amstelveen ruim 20 km. Maar het was mooi weer en ik had de tijd. Kon ik gelijk even zien hoever de aanleg van de A5 (Westrandweg) gevorderd was. Vanaf Halweg reed ik langs de spoorlijn naar Haarlem en ja, daar was het station. Er stond op het hek wel een bord “Verboden toegang”, maar het hek stond gewoon open. Ik zag op de hoek van het gebouw, dat je alleen toegang hebt, als je een geldig perronkaartje hebt. Ik zag alleen niemand om te vragen, waar je zo’n kaartje kunt kopen. Het gebouw zag er inderdaad keurig uit. Nu hopen dat ze nog een goede tegelbakker voor de naam “Rijksstraatweg” vinden…..

    Like

  2. Ik heb met veel genoegen en bewondering (en een heel klein beetje jaloezie) jullie fantastische berichtgeving gelezen over het opknappen van het station. Een supermooi pand, waar ik onderweg van Amsterdam naar Haarlem al heel vaak mijn oog op heb laten vallen, omdat de aanblik zo’n heerlijk nostalgisch gevoel oplevert. Dikke complimenten voor de aanpak en het doorzettingsvermogen. Ik wens jullie héél veel – welverdiend – woongenot toe!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s