De teruggang van het goederenvervoer

Terwijl het personenvervoer na de oorlog langzaam naar zijn ondergang sukkelt, draait het goederenvervoer ijzersterk door. De Haarlemmermeerlijnen zijn een van de slagaders van de economie tussen Amsterdam, Aalsmeer, Mijdrecht en Vinkeveen. De lijnen vervoeren steenkool naar Aalsmeer en Amsterdam, cement vanaf Vinkeveen, grondstoffen en chemische producten van en naar Cindu in Uithoorn, schroot van en naar Pothuizen in Amstelhoek, huishoudelijke apparatuur naar Indesit, kleding naar de voddenhandel Karotex in De Kwakel – en later Mijdrecht – en te slopen treinen naar Koek.

In de jaren ’60 begint ook hier echter geleidelijk de klad in te komen. Doordat Nederland massaal op aardgas overschakelt, daalt de vraag naar kolen snel. Rond 1970 is het vervoer van steenkool vrijwel volledig verdwenen – wat waarschijnlijk ook de doodsteek betekent van enkele overgebleven lijnen. In 1972 gaan het goederenspoor in Leiden en de lijnen naar Amsterdam en Aalsmeer definitief dicht.
Van de Haarlemmermeerlijnen resterennu nog twee restjes: Uithoorn- De Kwakel – dit stukje blijft nog even in tact voor een verlader in Uithoorn – en Uithoorn-Nieuwersluis. Het enorme net heeft zich als een soort Romeins rijk in verval stukje bij beetje naar het oosten teruggetrokken. Met dat laatste stukje gaat het ook langzamerhand bergafwaarts. In een artikel over de sluiting van het net in ‘Op de Rails’ schrijft spoorkenner Raymond Kiès dat het vervoer op de lijn in de laatste jaren enorm fluctueert. Soms bestaat een rit uit veertig wagens of meer – vooral als Indesit weer eens een zending heeft gekregen uit moederland Italië – soms uit een enkele losse locomotief die naar Uithoorn rijdt om een paar wagens op te halen.
Pothuizen is jarenlang een van de trouwste gebruikers van het spoor. De sloper vervoert er zijn schroot over naar de de Hoogovens. Volgens Kiès waren de ladingen tot 1982 soms zo groot dat ze te lang waren voor het laadspoortje van Pothuizen. Het schrootvervoer droogt na dat jaar geleidelijk op. Door de onzekerheid over de toekomst van het spoor, dat steeds grotere verliezen draait, besluit de sloper in 1985 de Haarlemmermeerlijnen definitief de rug toe te keren. Het schroot gaat voortaan via de weg.
De andere gebruikers zijn dan ook al bezig naar andere wegen te zoeken. Cindu, die volgens Kiès in de jaren ’70 nog elke dag flinke transporten met ketelwagens en schuifdakwagens over het spoor laat rijden, zet begin jaren ’80 nog slechts een enkele ketelwagen in. Indesit heeft rond die tijd duidelijk last van de economische teruggang en vervoert ook steeds minder. Op de transporten van Johnson Wax en Karotex kunnen de Haarlemmermeerlijnen ook al niet lekker draaien, omdat die nogal seizoensgebonden zijn. Stukje bij beetje verkruimelt de basis onder de spoorlijn, tot er niets meer is dat haar kan dragen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s