Een brug die niet over zich laat lopen

In november 1937 stuurt de politie van Uithoorn een zorgelijke mededeling aan burgemeester en wethouders. Grote groepen arbeiders en scholieren wagen in tjokvolle roeiboten de oversteek over de Amstel. Prima te doen op mooie zomerdagen, maar tijdens stormachtig weer ziet het er toch wel angstig uit. Kunnen B en W er bij de gemeente Mijdrecht niet op aandringen dat de spoorbrug voor wandelaars wordt opengesteld? Dat moet prima kunnen, want zo druk is het niet meer op het lijntje, meldt de politie in zo veel woorden.
Burgemeester en wethouders denken goed na over het verzoek en doen vervolgens iets heel anders. Ze sturen de NS in februari 1938 een brief met het dringende verzoek het toezicht op de spoorbrug te verbeteren. Ze hebben er namelijk verschillende keren voetgangers op gezien. Een opmerkelijk standpunt overigens, aangezien één van de twee sporen op de brug na de opheffing van de lijn Uithoorn-Alphen aan den Rijn leeg blijft.
Na er nog een paar weken nóg dieper over te hebben nagedacht, tonen B en W zich iets milder. Ze willen nog steeds niet dat Jan en alleman via de spoorbrug de Amstel over komen, maar vragen de NS wel toestemming om geneesheren, vroedvrouwen, verpleegsters alsmede postbodes er op toe te laten, zo blijkt uit een historisch verhaal over de Haarlemmermeerlijnen in nhet blad Railhobby. Kennelijk zijn dat de beroepsgroepen die in de ogen van het gemeentebestuur zo snel mogelijk heen en weer moeten kunnen reizen – of die het onderscheid tussen de gebruikte en niet-gebruikte treinbaan op juiste wijze kunnen maken.

Na de oorlog beginnen de arbeiders zich te roeren. Waarom mogen dokters en verpleegsters wel over het spoor, en zij niet? Het gemeentebestuur van Mijdrecht is gevoelig voor dit standpunt en vraagt Uithoorn begin 1947 of ze mee wil werken aan een oplossing. Nadat het verzoek een klein jaartje bij de gemeente heeft gelegen – ook simpele vragen verdienen een uitgebreide en zorgvuldige behandeling – stuurt ze het door naar de NS. Die vinden het best, als de gemeenten de kosten voor de noodzakelijke hekken betalen: in totaal 5000 gulden. Mijdrecht vindt het geen punt, maar Uithoorn schrikt zich kennelijk rot van de kosten. In 1948 laat het de buurgemeente weten dat de spoorbrug door het geringe spoorverkeer meestal open staat en dus nauwelijks betekenis heeft voor het verkeer tussen de beide oevers en dat het vervoersprobleem volgens haar sowieso nauwelijks iets om het lijf heeft. Ze voelt er dus weinig voor om 2500 gulden op tafel te leggen.
Daar moet, ter verdediging van het Uithoornse gemeentebestuur bij worden gezegd dat er een andere brug over de Amstel lag. Dat veel bewoners er weinig voor voelden daar gebruik van te maken, is ook wel weer begrijpelijk. De brug lag een stuk verder weg. Bovendien was het aanvankelijk een tolbrug. En een beetje Hollander trekt niet graag zijn portemonnee voor iets wat op welke manier dan ook gratis beschikbaar is.

Vijftig jaar na de weigering van Uithoorn wordt de spoorbrug heropend als busbaan. Een uitkomst opnieuw voor het openbaar vervoer. Maar voetgangers hebben er ook dan nog steeds niets te zoeken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s