Droge voeten en koele kachels in station Nieuwveen

Aan sfeer is in station Nieuwveen geen gebrek. De voormalige wachtkamer is volgestouwd met de meest uiteenlopende gaskachels en open haarden. Ze branden niet. Gelukkig maar, want dat zou het voormalige spoorhuis zelfs op deze kille voorjaarsdag verschroeiend heet maken, maar het ziet er wel erg gezellig uit.

Station Nieuwveen is de winkelruimte van haardenspecialist Ingmar, het bedrijf van Ingrid en Marcel Uijttewaal. Ze streken er in 1996 neer nadat de zaak in hun vorige bedrijfspand uit zijn jasje begon te knappen, en gingen er onmiddellijk aan de slag. Met het verwijderen van dingen vooral. ,,Rond het station stond hoog groen. Het was helemaal ingesloten, waardoor je het vanaf de weg slecht kon zien. Dat hebben we allemaal weggehaald. Toen we daarmee klaar waren zeiden sommige omwonenden: verhip, we wisten niet dat daar een voordeur zat.”
Binnen sloopten ze op grote schaal betimmeringen weg, waardoor het station snel weer zijn oude luister kreeg. ,,Voor de deuren waren houten platen getimmerd. Het was kennelijk ooit de mode om het allemaal zo strak mogelijk te maken. Toen we die weghaalden, kwamen de oude, bewerkte deuren te voorschijn.”

Ook beneden in de hal was er van alles en nog wat weggetimmerd achter houten platen. Toen ze die verwijderden, vonden ze het oude loket, in een perfecte staat. Met enkele bijzondere, extra details. Op de raampjes rond het loket waren verschillende aanplakbiljetten van de Nederlandsche Spoorwegen te zien. Onder meer één met de mededeling dat het goederenvervoer op de spoorlijn met onmiddellijke ingang is gestaakt. ,,Die hebben we uiteraard laten zitten. Het is fantastisch dat zoiets er nog is.”

Wat ook bleef was de uitstraling van het station. De buitenkant, maar ook de wachtruimte, de goederenloods en het kantoortje van de stationschef hebben ze zo veel mogelijk proberen terug te brengen of te houden zoals het ooit was. ,,We zijn naar een gespecialiseerde verfzaak in Loenen gegaan om de kleuren na te laten maken die volgens ons gebruikt moesten worden”, zegt Ingrid Uijttewaal. ,,Ze gebruikten in die tijd vrij donkere kleuren”, vult haar man aan. ,,Iets doffer nog dan wij uiteindelijk hebben gebruikt. Maar dat soort verf is tegenwoordig niet meer te krijgen.”

Tegelijkertijd hebben ze het station aangepast aan hun eigentijdse wensen. ,,Er moest wel een mooie, moderne keuken in, om maar wat te noemen”, zegt Ingrid Uijttewaal. ,,En her en der hebben we wat kamers doorgebroken. Het was hier en daar wel erg hokkerig. De woonkamer is juist weer in ere hersteld. ,,De vorige bewoners hadden het tussengedeelte van de kamer en suite gesloopt. Daardoor was het een soort balzaal geworden. Wij hebben dat tussengedeelte weer teruggebracht. Dat is veel gezelliger.”

De meest ingrijpende verandering in het station, valt op het eerste gezicht niet op. Toen Ingmar opnieuw met ruimtegebrek begonnen te kampen, en een aanbouw aan het station er niet in zat, besloten de eigenaren hun heil onder de grond te zoeken. ,,Er zat een prachtige kelder onder het station. We besloten eens te kijken of we daar wat mee konden”, zegt Marcel Uijttewaal.

Zijn aanvankelijke plan om een grote betonnen bak onder het gebouw te laten bouwen, moest hij laten varen. ,,Er was geen enkele aannemer die voor dat plan een offerte durfde te doen. Ze vonden de risico’s allemaal te groot. Wat doet zo’n gewicht met het gebouw? Niemand kon het met zekerheid zeggen.”

In plaats daarvan is er een lichtere constructie gekomen. De kelder is daardoor niet waterdicht. ,,Een paar pompen zorgen er voor dat het grondwater wordt afgevoerd. Als we die niet aanzetten, staat er al uiteindelijk zo’n laag water”, legt hij uit, terwijl hij zijn arm tot halverwege zijn borst houdt.

Rigoureuze veranderingen staan er niet meer voor de boeg. Ze overwogen een tijd geleden nog om het oude privaatgebouw te herbouwen, maar dat moest dan op minder dan vijf meter van het station verrijzen. Dat vonden ze te dicht bij en lieten het plan daarom varen. Een grote onderhoudsklus wacht nog wel: binnen niet al te lange tijd moet het dak worden vervangen. ,,Er komt langzamerhand ontzettend veel stof en troep door heen”, zegt Ingrid Uijttewaal. ,,Daar hikken we nogal tegenaan. Maar ja, het station is bijna honderd jaar oud, het moet een keer gebeuren.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s