Samen de laatste brugwachter van de Haarlemmermeerlijnen

In het huis hangt de doordringende, maar prettige geur van latexverf en verse sierpleister. De meubels staan, een beetje ongezellig, in een hoekje van de kamer. De vloer zit vol witte spikkels, vegen en voetstappen. ,,Die moet er nog uit’’, zegt Jan Felix uit aan de keukentafel, die voor het middagmaal weer even op zijn plek is geschoven. Hij pakt een stoel, veegt met zijn hand over een paar restjes sierpleister en schuift hem bij. ,,Het is droog hoor, ga maar zitten.’’
Het moge duidelijk zijn, spoorwoning 55, de brugwachterwoning in De Hoef, ondergaat een kleine verbouwing. Niets dramatisch, legt Felix uit. Een beetje witten, een beetje stuken en een nieuwe vloer. Daar houden hij en zijn vrouw Grietje het deze keer bij. ,,Het huis is verder prima in orde. Er is geen enkele reden om er nog meer aan te doen.’’

Dat was wel anders toen zijn vader het huis in 1967 betrok. ,,De deur was dicht, maar je kon toch naar binnen, als je begrijpt wat ik bedoel. Het was een bouwval. Het huis was vreselijk verwaarloosd.’’ Vader en later zoon Felix hebben het meeste zelf opgeknapt. ,,We zijn allebei slechts huurder, maar we zijn er aan de slag gegaan alsof het onze eigen woning was.’’ En dat hebben ze grondig gedaan. Van het oude interieur van het spoorhuis is nu weinig meer terug te vinden. ,,Er zijn heel wat binnenmuurtjes gesneuveld’’, zegt Felix. ,,De indeling is totaal veranderd.’’ Maar aan de buitenkant is de woning nog vrijwel origineel. ,,Het oude klompenhok is vervangen door een stenen aanbouw en in plaats van kleine ruitjes hebben we nu grote ramen. Maar dan heb je het wel zo’n beetje gehad. Buiten is alles nog zoals vroeger.’’

Het huis kwam ‘in de familie’ toen Felix vader halverwege de jaren ’60 van de vorige eeuw op zoek ging naar een andere baan. ,,Hij was groentekweker, maar dat leverde in die tijd nauwelijks meer iets op. Hij zocht naar iets dat hij er bij kon doen, het liefst iets dat hem meer zekerheid bood. En dus solliciteerde hij op de baan van brugwachter hier. Bij die baan hoorde dit huis, want een brugwachter moet dicht bij zijn brug wonen, nietwaar? De tuin heeft hij vrij snel daarna opgezegd. Het was echt geen doen meer.’’

In 1984 nam Jan Felix de baan van zijn vader over, inclusief het huis. Want spoorwoning 55 is en blijft de officiële brugwachterwoning bij de brug over de Amstel. De spoorlijn en de spoorbrug waarvoor het ooit is gebouwd mogen dan in respectievelijk 1936 en 1973 zijn verdwenen, de autoweg en de verkeersbrug die er voor in de plaats zijn gekomen, moeten ook worden bediend.

Het werk dat hij moet doen is aan de ene kant een stuk gemakkelijker dan dat van zijn vader, maar aan de andere kant weer een stuk lastiger. ,,Qua fysiek werk, valt het allemaal wel mee. Mijn vader moest eerst met een sleutel de brug losmaken en vervolgens met de hand opendraaien. Ik hoef alleen maar op een knop te drukken, bij wijze van spreken.’’
De stress is echter wel toegenomen, blijkt uit zijn woorden. ,,Vroeger was hier vrij rustig. Maar dat is de laatste paar jaar flink veranderd. De hoeveelheid verkeer is enorm toegenomen. Als het op de N201 vaststaat, zoeken mensen naar sluipwegen. En geloof me, er wordt hier massaal geslopen.’’
Dat zorgt onmiddellijk voor lange files voor de brug, als Felix hem open draait. ,,En dan merk je meteen dat je het als brugwachter nooit goed doet. Automobilisten mopperen dat de brug voortdurend opengaat voor een paar bootjes, als ze naar hun idee te lang staan te wachten. En de zeilers met hun jachtjes eisen dat de brug onmiddellijk opengaat omdat de scheepvaart altijd voorrang heeft.’’

Zijn vrouw haalt haar schouders op.
,,De beroepsvaart gaat voor, zij niet’’, zegt ze. ,,Ze wachten maar.’’
Felix knikt. ,,Dat is waar, maar leg dat maar eens uit aan zo’n boze zeiler.’’
Hoe hoog de irritatie soms ook mag oplopen, incidenten zijn er zelden of nooit.,,Soms steken die gasten in het voorbij gaan hun vinger omhoog. Dan zwaai ik vriendelijk terug. Ik doe ook maar mijn werk. Ik probeer met iedereen rekening te houden, maar als ik de één help, benadeel ik de ander. Daar kan ik weinig aan veranderen.’’

Advertenties

2 thoughts on “Samen de laatste brugwachter van de Haarlemmermeerlijnen

  1. beste ..
    wij, de historische vereniging Alphen aan den Rijn zouden graag weten wanneer de landhoofden en eiland van de spoorbrug Haarlemm-lijn die in 1939 is gesloopt
    zijn afgebroken. Van alles al geprobeerd, mogelijk weet u iets? betreft kunstwerken over Oude Rijn ter hoogte van Steekterweg
    m.vr. dank Huug

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s