Het woonhuis van een herdershond

Na een wandelingetje van een paar meter, vlak voor de voordeur, glijdt er iets warms en zachts langs mijn scheenbeen. Een vacht lijkt het wel. Ik kijk naar beneden en zie een herdershond die me geluidloos, maar met opgetrokken bovenlip, aankijkt. Zijn tanden zijn prachtig wit, krachtig en zo te zien buitengewoon scherp. Het plan om eventjes bij de bewoners van spoorhuis 45 aan te kloppen voor een afspraak is, lijkt opeens niet meer zo verstandig. Niet om acht uur ’s avonds, in het donker, op een afgelegen plek.
Maar wachten tot het ochtend wordt en er misschien een bewoner naar buiten komt, is ook niet zo’n fijn idee. Rennen is ook geen optie, vermoed ik. Op lange afstanden red ik me aardig, maar op de korte afstand is Bello ongetwijfeld een stuk sneller dan ik.
Terwijl ik mijn reportertas langzaam tussen herdershond en mezelf manoeuvreer, schuifel ik centimeter voor centimeter naar de voordeur, terwijl ik zo rustig en gewoon mogelijk blijf doen. Zelfs als de voordeur geen voordeur blijkt te zijn, maar een soort tuindeur zonder bel voor een donker leeg halletje, blijf ik rustig en kalm.
Het raam naast de deur biedt zicht op de woonkamer. Gelukkig, daar zit iemand. Ik tik op het raam, zachtjes want een paar harde knallen zal herdershond wellicht niet kunnen waarderen. De vrouw reageert niet. Na een paar hardere tikken vliegt ze overeind. Logisch, want zo geruststellend klinkt dat niet als er ’s avonds iemand op je raam staat te kloppen. Plotseling is Bello verdwenen. Even krijg ik de verleiding om alsnog een sprintje te trekken en over het hek te springen. Ik doe het niet, want het zou erg raar staan. Maar ik krijg er meteen weer spijt van als de herdershond luid blaffend terugkeert en voortdurend een soort schijnaanvallen op mijn broekspijpen uitvoert.
Maar goed, terwijl de vrouw met haar oor op het glas luistert, lukt het me door het geblaf van Bello heen om het doel van mijn bezoek uit te leggen, en haar een telefoonnummer te vragen, zodat we een afspraak kunnen maken. Kennelijk komt het bezoek, ondanks alles, toch wel een beetje betrouwbaar over. Ze geeft haar nummer en roept haar hond met een kort commando binnen.

,,Je hebt geluk gehad’’, legt de dochter van de vrouw later uit. ,,De vorige hond had je meteen gegrepen. En de hond die ze daarvoor hadden, had je wel de tuin in gelaten, maar je vervolgens nooit meer weg laten gaan. Dat lijkt me ook niet fijn.’’
Frans van Wanrooy, haar vader, knikt vriendelijk en neemt aan de keukentafel plaats. ,,Ik weet weinig van dat spoortje, hoor. Bij mij moet je niet wezen’’, begint hij. ,,Ik heb het nog wel even zien rijden, maar veel stelde dat toen al niet meer voor. Olie en kolen voor de tuinders, dat was het wel.’’
Maar als het over het huis zelf gaat, begint hij loslippiger te worden.
,,We zijn hier ruim veertig jaar geleden komen wonen. Waarom? Tja, ik had er een oogje op. Lekker vrij en afgelegen. Het is nu wel druk met de N201 voor de deur en de weg naar de veiling. Maar dat was er toen allemaal nog niet. Het paadje naast het huis, wat nu een fietspad is, was destijds de enige weg. In elk geval, toen het vrij kwam, ben ik eens gaan praten bij de gemeente en toen mocht ik het huren.’’
Later heeft hij nog eens geprobeerd om het huisje te kopen. Van Wanrooy is er wat vaag over waarom dat niet lukte. ,,Ik heb er wel over gesproken, maar het is naar een ander gegaan. Wie het nu heeft, weet ik niet eens. Ik maak de huur over en daarmee is het voor mij klaar.’’
Desondanks heeft hij het huisje opgeknapt alsof hij de eigenaar was. ,,Toen we er in kwamen, zag het er niet uit. Uitgewoond is een groot woord, maar het was niet best. En er was ook geen enkel comfort. Er was geen douche, geen gas, helemaal niets. Er was een wc en een klein aanrechtje, en daarmee had je het wel een beetje gehad. Alles wat er nu in zit, de badkamer, de keuken, alles, heb ik zelf gemaakt. Niet in één keer natuurlijk, ik ben er wel een paar jaar mee zoet geweest.’’
De enige modernisering die achterwege is gebleven, en die hij onmogelijk zelf had kunnen maken, is een aansluiting op de riolering. ,,We hebben nog steeds een beerput. Nee, geen septic tank, maar een ouderwetse, gemetselde beerput. Ze hebben er vrij recent nog naar gekeken en hij was prima. Nou, laat maar lekker zitten dan.’’
Met de verbouwdrift is het nu gedaan. ,,Ik ben 80, ik geloof het wel’’, zegt hij grijnzend. ,,Ik ga me niet vreselijk meer druk lopen maken.’’
Wat de toekomst van de wachterwoning is, weet hij niet. ,,Ik heb gehoord dat ze hier ergens een busbaan willen aanleggen. Ik zie het wel. Ik ga in elk geval niet uit dit huis. Zo lang het kan, blijven we hier wonen.’’

Eenmaal op zijn praatstoel, schudt hij het ene wetenswaardigheid over het huis na het andere uit zijn mouw. ,,Weet je wat dit huis ooit heeft gekost? Een oude spoorman kwam het me vertellen. 1800 Gulden. Dat is niet veel, hè? En weet je dat de boom hier voor net zo oud is als het huis zelf? Ze hebben een tijdje geleden nog geprobeerd om hem om te zagen. De hoogwerker stond al klaar, maar dat ging mooi niet door. Een of andere milieuclub lag dwars.’’
In de voortuin gebaart hij naar de zijgevel van het huis. ,,Dat stuk is in de oorlog beschoten door een Amerikaans vliegtuig. Er zat zo’n gat in.’’ Hij houdt zijn handen een kleine dertig centimeter uit elkaar. ,,Dat is wel weer dichtgemetseld, maar dat moet je maar eens bekijken.’’
Interessant, zeker. Maar ik vergeet er vervolgens een blik op te werpen. Het zal ongetwijfeld iets te maken hebben gehad met het feit dat juist aan die kant van het huis de herdershond buitengewoon nerveus heen en weer loopt.

Advertenties

One thought on “Het woonhuis van een herdershond

  1. Pingback: Bramendansend over een toverpad | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s