Boemelen naar station Mijdrecht

Het boemeltje was niet alleen een handige manier om goederen, post en passagiers te vervoeren. Het was ook een fijne plek om verliefd te worden. Zo leerde Antoon Griffioen vlak na de oorlog Martha Blom kennen in de trein tussen Mijdrecht en Amsterdam. Het klikte al snel tussen hen, maar Antoon was dan ook erg galant. En waar zet je zo’n liefde voort? In een station natuurlijk.

,,De trein zat in die tijd stampvol’’, zegt Antoon Griffioen bijna 65 jaar na de amoureuze spoorontmoetingen. ,,De mensen stonden letterlijk rijendik te wachten op het perron in het Haarlemmermeerstation. Wij, mijn vrienden en ik, hadden geen zin om daar tussen te staan. We wilden ook graag een zitplaats in de trein. En dus klauterden we over de hoofden van de buffers naar de achterkant van de wagon, klommen naar binnen en gingen gauw zitten. We waren nog jonge jongens, wij konden dat.´´

Hij glimlacht. ,,Maar we hielden de coupé nooit voor onszelf. Dat wil zeggen: als er vreemden langs liepen, dan zeiden we dat alle plaatsen bezet waren. Maar als zij en haar vriendinnen kwamen…’’ Hij wijst met zijn duim naar zijn vrouw, ,,Ja, dan was er natuurlijk plek.’’
En zo reisden ze, aangenaam dicht op elkaar gepakt, van en naar de hoofdstad. Mooie tijden waren het, vinden ze nu, al was het op het prettige gezelschap na behoorlijk afzien in de trein. Zeker in de periode vlak na de oorlog. Martha: ,,In die tijd zat er geen glas in de ramen. Vraag me niet waarom dat er uit was. Dat zal wel geroofd zijn door de Duitsers of zo. Nieuw glas was er in elk geval nog niet te krijgen dus hadden ze er maar gaas voor de ramen gedaan. En in de winter van dat gaatjesboard.”

,,Ach, we hadden het er maar mee te doen”, zegt haar man, een tikkeltje berustend. ,,Ander vervoer was er niet. De mensen probeerden er het beste van te maken. Er zijn  heel wat kaartclubjes opgericht in die trein. Tijd zat om te spelen. Zo hard ging dat ding niet.´´

Toen hij zijn vrouw leerde kennen, reisde Griffioen naar Amsterdam op en neer voor een speciale klus. De bezetters hadden in de Tweede Wereldoorlog het oude RAI-gebouw gebruikt om kapotschoten vliegtuigvleugels te repareren. Na de capitulatie waren die wrakstukken daar in groten getale achtergebleven. Griffioen, die voor het Mijdrechtse sloopbedrijf Koek werkte,  moest helpen om de vleugels af te voeren. ,,Ik was autogeen-snijder. Met mijn snijbrander moest ik ze uit elkaar halen.´´
Hij trok er wel vaker op uit om in het land groot materieel te slopen. Maar enkele jaren na de oorlog kon hij dicht bij huis blijven. Koek begon op het emplacement van station Mijdrecht met de demontage van afgedankte treinen. Het bedrijf werd de ´huisloper´ of ´hofsloper´ van de NS. Antoon Griffioen moest met zijn snijbrander de grote metalen delen te lijf. ,,Dat was zwaar werk, want echt sloopapparatuur hadden we nog niet. Alles gebeurde min of meer met de hand. Pas veel later kregen we daar apparaten voor: grote snijhaken en later pneumatische scharen. Allemaal zelf ontwikkeld trouwens. We hadden een jongen rondlopen die daar erg handig in was.´´

Koek kocht eind jaren ´60 het station naast zijn sloperij. Enkele jaren later kregen Antoon en Martha Griffioen de vraag of ze de oude stationschefwoning wilden huren. ,,Graag, zeiden we. Het is een mooie, grote woning. Heerlijk ruim. Wat wil je nog meer?’’
Ze bleven er wonen, ook nadat Griffioen in 1984 met vervroegd pensioen ging en zelfs nadat Koek in 2002 definitief van het emplacement vertrok. En ze blijven er wonen, ook nu de gemeente de Ronde Venen het heeft gekocht. ,,Ze willen hierachter nieuwbouw neerzetten. Woningen of zo, heb ik begrepen´´, zegt Martha. ,,Maar daar hebben wij niet zo veel mee te maken. We blijven hier zitten, die garantie hebben we.´´

,,Gelukkig maar, want ik vind het nog steeds een prachtig huis´´, zegt Antoon. ,,Mooi en lekker modern.´´ Die laatste constatering klopt ook wel, al klinkt die misschien wat vreemd in een oud stationnetje. De woonkamer verschilt op het oog weinig van die in willekeurig welk appartement. Herinneringen aan de spoortijd zijn er in elk geval niet te zien. ,,Koek heeft het enorm verbouwd nadat hij het had gekocht. Op de begane grond richtte hij een kantine in voor het personeel, een kleedruimte en douchegelegenheden. En boven dus deze woning. Er is binnen niets meer over uit de stationstijd.’’

Advertisements

5 thoughts on “Boemelen naar station Mijdrecht

    • Dag Joyce,

      Heel verdrietig om te horen. Ik heb Antoon één keer gesproken, maar bewaar daar heel goede herinneringen aan. Hoewel hij toen al erg tobde met zijn gezondheid, vertelde hij urenlang enthousiast over zijn verleden bij Koek.

      Groet,

      Wim Wegman

      Like

  1. Pingback: Station Mijdrecht staat te koop | Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s