Bij nader inzien

,,Veel herinneringen zijn er [in Mijdrecht] niet aan de Haarlemmermeerlijnen. Een onachtzame voorbijganger zou het oude spoortje moeiteloos over het hoofd kunnen zien, tot hij opeens op de Stationsweg staat – een straat waaraan overigens geen station te zien is. Dat stationnetje duikt een eind verder op, half verscholen achter een bedrijfspand, aan de Rondweg.”

Een klein citaat van mezelf uit het stukje ‘Langs een krater vol bedrijven’. Op deze alinea valt nogal wat af te dingen, merkte ik toen ik het op weg naar een afspraak opnieuw bezocht. Misschien had de vermoeidheid destijds toegeslagen, misschien was ik te verkleumd geweest om goed uit mijn doppen te kijken of misschien had ik gewoon de kaart niet goed bestudeerd. Hoe dan ook, er zijn wel degelijk herinneringen aan het oude spoor.
En dat bedrijfspand voor het spoor is helemaal geen bedrijfspand.

Ik had die fouten natuurlijk stiekem kunnen veranderen in het stuk, maar dat is niet helemaal eerlijk. Volgens de etiquette in de blogwereld moet een eenmaal geplaatst stuk verder met rust worden gelaten. Weliswaar overtreed ik die regel bij herhaling, maar dat gaat dan om kleine wijzigingen: een tikfout, een verkeerd geschreven straatnaam, een fotocredit die niet klopt… Dat soort dingen. Maar een verkeerde waarneming moet ruiterlijk worden hersteld in een nieuw stukje.

Ik zat er overigens maar een meter of dertig naast, hoor. Het is niet zo dat ik met de kaart op zijn kop blijmoedig door Waverveen stapte en het maar vreemd vond dat ik niets kon vinden. Ik liep wel degelijk langs het spoor.
Maar goed, verkeerd is verkeerd.

Ik lette die middag op een strook grond westelijk van de Rondweg, terwijl het spoor oostelijk van de Rondweg lag. Vrij duidelijk zelfs. Wat betreft klopt zelfs de constatering dat een ‘onachtzame voorbijganger het oude spoortje moeiteloos over het hoofd zou kunnen zien’ niet helemaal.

Terug dus naar de enorme braakstruiken waarop de tocht de vorige keer tijdelijk stuitte. Daarna liep ik via de Mijdrechtse Zuwe en de Hofland naar de Rondweg, om daar vandaan verder te dwalen. Ik had echter beter op de Mijdrechtse Zuwe de afslag naar de provinciale weg kunnen nemen, om daar een kleine honderd meter verder het spoor weer op te pikken.

Het tracé van de Haarlemmermeerlijnen is langs deze route nauwelijks te missen – en eigenlijk ook nauwelijks meer kwijt te raken. Het is een dijkje met aangestampt grind langs moestuinen, vergelijkbaar met het deel tussen de busbaan en de braamstruiken een eindje terug. Het pad ligt aangenaam beschut langs een rijtje bomen, dat tegelijkertijd het zicht wegneemt van het grote complex van Johnson – waarover in een later stuk nog veel meer.

Na een paar honderd meter gaat het ruig ogende pad over in een keurig geasfalteerd fietspaadje. Voor eventjes, want kort daarna slingert het zich het industrieterrein van Mijdrecht in. Het fietspad welteverstaan. Het spoor gaat gewoon rechtdoor als… ja, als wat eigenlijk?

Er ligt voor de verandering geen wandelpad of autoweg op, maar om te zeggen dat het er nu maagdelijk bijligt? Er is een grote hoeveelheid grond opgekieperd die er voor zorgt dat er niet lekker overheen kan worden gewandeld. Niet zonder lieslaarzen, tenminste. Maar het is ook geen aangenaam mini-natuurgebied, zoals achter de Geniedijk in Vijfhuizen. Het spoor is hier gewoon een ietwat rommelige strook met een hoop gras en riet, waar verder weinig valt te beleven.

Erg lang is dit als moeras vermomde treinbaantje niet. Na een meter of driehonderd, vierhonderd is het met de spoordijk opeens helemaal gedaan. Het tracé is hier afgegraven en omgetoverd in een langgerekt parkeerterrein dat vervolgens, bijna ongemerkt, overgaat in een ventweggetje. Dat weggetje houdt op vlak voor de kruising van de Stationsweg met de Rondweg en de Industrieweg (briljante naam trouwens voor een straat in een bedrijventerrein), op een steenworp afstand van station Mijdrecht. Het gebouw dat het stationnetje enigszins het zicht beneemt, is echter niet een willekeurig bedrijfspand, maar de kazerne van de plaatselijke brandweer. Het staat er met grote letters bij. Twee keer zelfs, want behalve de naam staat er ook nog een bord dat haar 85-jarig bestaan meldt.

Ook niet te missen dus, bij nader inzien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s