Swiebertje en de verdwenen trein

IMG_1962Het grootste deel van de tocht tussen halte Zuideindscheweg en station Aarlanderveen voltrekt zich op dezelfde afstandelijke manier als die over het vorige baanvak. De oude Haarlemmermeerlijn leeft voort als de provinciale weg N231, maar is voor een fietser of voetganger totaal onbereikbaar.

Om het spoor een beetje te kunnen volgen, en om überhaupt in de volgende plaats te komen, moet die voort over de Aarlanderveenseweg. Dat is een vriendelijk polderweggetje dat immens populair blijkt onder fietsers, hardlopers en automobilisten. Helaas is er bij de aanleg geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat al deze verkeersdeelnemers elkaar op gezette tijden willen inhalen of passeren.
Kortom, het is er soms een beetje krap.

Maar het is er wel mooi. Laten we positief blijven. De Aarlanderveenseweg ligt in een heerlijk ruime polder. Als buitenlandse vrienden snel een indruk gegeven moeten worden hoe fraai het Hollandse landschap is, en hoe plat ook, hoe mooi al die kerken, molens en dorpjes zijn uitgestrooid over de horizon, neem ze mee naar de Aarlanderveenseweg.
En vergeet vervolgens niet om ze even door Aarlanderveen zelf te rijden. Wat een prachtig dorp is dat. Het ziet er uit alsof er eind negentiende, begin twintigste eeuw een grote glazen stolp overheen is gezet, zodat projectontwikkelaars en planologen er niet meer bij konden. Het ademt de sfeer van Cornelis Jetses. Of van John Uit den Boogaart.
Als Wim, Zus en Jet tollend op straat stonden, of ineens een veldwachter op een fiets de hoek om kwam, zou niemand er echt van opkijken. Aarlanderveen is net een oude ansichtkaart, maar dan wel uitgevoerd in levensecht baksteen en met een vage gierlucht in de straten.

De leukste verrassing bevindt zich aan de rand van het dorp – hoewel dat met een gehucht als Aarlanderveen indrukwekkender klinkt dan het is. Een zijstraat van de Dorpsstraat, de Stationsweg genaamd, leidt naar een groot gebouw dat hoog boven het straatniveau uitsteekt: station Aarlanderveen. Het ziet er door zijn grijze pleisterwerk een beetje Eftelingachtig uit, maar het is onmiskenbaar de bouwstijl van een Haarlemmermeerlijnstation.

Aan de perronkant is het nog duidelijker dat het om station Aarlanderveen gaat. Daarvoor moet dan wel eerst honderd meter door een blubberige berm langs de provinciale weg worden gebaggerd, maar dan is het ook niet te missen. De naam Aarlanderveen staat namelijk met grote letters op de gevel.

Maar hoe goed alles hier bewaard lijkt, één pand hebben ze toch niet kunnen behouden: spoorhuis 62. Het stond ooit op het hoekje van de Dorpsstraat, pal naast het spoor. Het is in 1960 plat gegaan. Lang geleden, inderdaad. Ook die sloop is alweer bijna nostalgie.

zuideindscheweg-aarlanderveen Foto: Google earth/Kees Boskamp

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s