De engste brug van Nederland

IMG_1774‘Polderspoorpad’, meldt de speels vormgegeven houten wegwijzer tegenover het voormalige dubbele spoorhuis aan de Van Hattumweg. Dus dat zit wel goed. Twee ferm voortstappende figuurtjes op het bordje maken duidelijk dat het een wandelpad is.

Een ietwat overbodige aanwijzing. In één oogopslag is te zien dat het oude spoor hier voor weinig anders geschikt is dan voor voetgangers. Voor auto’s is het te smal en voor fietsen is het te ruw. De oude spoordijk is zo hobbelig dat de spaken bijna uit de wielen trillen.

Het spoor is hoe dan ook goed bewaard gebleven. Tussen het verdwenen haltehuis nummer 39 en het eveneens verdwenen haltehuis nummer 40, dat ooit stond nabij wat nu de Randweg is, verkeert de spoordijk in een vrijwel ongeschonden staat. Het grind is soms een beetje overwoekerd met gras en mos, maar op veel plaatsen bedekt het gewoon de toplaag. Zoals het hoort.

IMG_1799Slechts op één punt hebben moderne wegenbouwers een hap uit het dijkje genomen. Nou ja, eigenlijk op drie punten. Haaks op het spoor wordt een nieuwe weg aangelegd met, precies ter hoogte van de spoordijk, twee brede sleuven. Provisorische bruggetjes van houten heipalen en ijzeren platen overspannen de gapende gaten. Het geeft de mogelijkheid de spoordijk ook eens van binnen te bekijken. Veel interessants is er helaas niet te zien.

IMG_1783Voor het overige is het recht zo die gaat op het spoor. Op een enkele plek doen bosschages pogingen om de weg te versperren, maar ze zijn zo dun en schriel dat wandelaars er de eerstkomende tien jaar weinig last van zullen hebben. En dan nog is er niets dat een flinke snoeischaar niet kan verhelpen.

Het uitzicht langs dit stukje spoor is nogal zwart-wit. Letterlijk. Aan de westelijke kant staan witgekalkte of met witte platen afgedekte kassen, aan de oostelijke kant liggen net omgeploegde akkers die in het heiige licht van de laagstaande zon verrassend donker zijn. Aardedonker, inderdaad.

IMG_1803Aan het einde van het traject wordt het onverwacht spannend. Om het water langs de Randweg over te steken moet een wandelaar een bruggetje gebruiken dat ongetwijfeld hoog scoort in de verkiezing van de engste oeververbinding van Nederland. Het is hooguit zestig of zeventig centimeter breed en biedt ternauwernood ruimte aan één wandelaar. Laat staan een voetganger met fiets aan de hand. Er is aan één kant een hek waaraan goed vastgeklampt kan worden, maar echt lekker loopt het niet.

Een aan de hand meegevoerde fiets lijkt al gauw de neiging te hebben om het water in te koersen. Misschien is het ook wel niet de bedoeling om hier met een fiets te lopen. Maar er over heen ríjden lijkt helemaal gekkenwerk.

Opmerkelijke genoeg is de brug moeiteloos vijf, zes, zeven keer breder te maken. De oude betonnen bruggenhoofden liggen er namelijk nog en maken een buitengewoon solide indruk. Er is plek zat voor een volwassen oversteek in plaats van een pretparkding als dit.

Hoewel ze al aardig begroeid zijn, zien de bruggenhoofden er uit alsof de spoorrails er onlangs haastig van af zijlegmeerpolder-kanaalwegn gesloopt. Op de lage randen steken namelijk de resten uit het beton van de ijzeren steunen waar ooit het brugdek op rustte. Vrij zeldzaam, want op bijna alle andere bruggenhoofden zijn dit soort overblijfselen verdwenen. Of gaan ze wellicht schuil onder de nieuwe oeververbinding die er vaak is opgelegd.
Zo heeft dat belachelijk smalle bruggetje toch zijn goede kanten.IMG_1811

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s