Waar is het stil in station Rijksstraatweg?

Nee, een oase van rust is het gebied rond het oude station Rijksstraatweg niet te noemen. De rijksweg N200 ligt er bijna in de voortuin en de treinen op het spoor Amsterdam-Haarlem, net achter de voortuin zullen we maar zeggen, komen ook niet echt stilletjes voorbij. Toch is Rachel Bakker, antikraakwacht in het huis aan de Amsterdamsevaart, buitengewoon in haar nopjes met het oude stationnetje. ,,Die rijksweg hoor ik al nauwelijks meer. Als het raam openstaat, is er wel wat geluid in het huis. Maar als je die dicht doet, merk je er bijna niets meer van.” Ze voegt de daad bij het woord. ,,Luister zelf, dat valt toch wel mee?”
,,Eigenlijk hebben we van de treinen nog het meeste last, zeker van de zware goederentreinen”, voegt haar vriend Rob Lelyveld er aan toe. ,,Dan dreunt het hele huis. Maar de omgeving maakt veel goed. Ik vind het wel mooi hier.”
Rachel Bakker laat het uitzicht zien vanuit de kleine zijraampjes van het huis. De oude spoordijk, weelderig groen en vol felgekleurde veldbloemen, verdwijnt er heel langzaam, met een flauwe bocht uit het zicht. ,,Ik vind het wel iets hebben van een Limburgs landschap. Een prachtig speelterrein voor mijn zoontje. En het hoort allemaal bij het huis, hoewel niet alle buren dat met me eens zijn. Hahaha.”
Bakker en Lelyveld betrokken eind vorig jaar het huis, nadat een flink aantal andere kandidaten had geweigerd. ,,Ik weet natuurlijk niet van iedereen afzonderlijk waarom dat is gebeurd, maar van sommigen hoorde ik later dat ze er weinig voor voelden om naast een begraafplaats te wonen.” Ze wijst op de zerken van de monumentale Joodse Begraafplaats, die vanuit het raam op de bovenverdieping niet echt zijn te missen. ,, Ik heb er niet zo veel moeite mee”, zegt ze, hoewel ze even later tussen neus en lippen door laat vallen dat het spookt in het oude station. ,,Ik hoor geregeld ’s nachts voetstappen op de trap en geklop op een van de kozijnen. Echt waar, en ik ben niet schizofreen of zo. Volgens Rob zijn het de verwarmingsbuizen, maar daar geloof ik niets van.”

Station Rijksstraatweg maakt van binnen en van buiten een ietwat onttakelde indruk. Het schuurtje bij het huis is verrot en scheefgezakt, net als het tuinhek een stuk verderop. De benedenverdieping is kaal en leeg. Op de door de vorige bewoner donkerbruin gerookte muren is goed te zien waar ooit een kastje moet hebben gestaan.
Rachel Bakker: ,,We wonen op de bovenverdieping, want die was in een redelijke staat. Beneden zouden we ook graag aan de slag gaan. Mijn handen jeuken, eerlijk gezegd. Het is op zichzelf een prachtige ruimte. Maar als antikraakwacht mag je niet teveel doen in zo’n huis. Je mag het in principe niet eens verven. Nou ja, we kijken of we het kunnen witten. Dat zal toch wel mogen? Dan is het hier weer een beetje bewoonbaar.”
Het zijn volgens Lelyveld alleen de later aangebouwde opstallen die een verwaarloosde indruk maken. ,,Het huis zelf is nog piekfijn in orde. Al zijn er hier en daar wel rare dingen mee gedaan. Zoals de manier waarop ze de afvoer van de gaskachel hebben aangebracht: dwars door de mooie letters ‘Rijksstraatweg’ op de gevel.”

Als Rachel Bakker een rondleiding door het huis geeft, valt op hoeveel oude details er zijn verdwenen en hoeveel er tegelijkertijd bewaard zijn gebleven. Oude loketten en dergelijke zijn allang gesloopt. Ook het oude wachtlokaal is nauwelijks meer te herkennen. De deuren waardoor de passagiers vroeger naar binnen en naar buiten konden, zijn vervangen door grote ramen en panelen. Maar wat er nog wel is, is de prachtige kap tegen het huis, waar de treinreizigers onder konden schuilen.
De kamers beneden zijn vermoedelijk al talloze keren verbouwd, waardoor de oude sfeer van het station er duchtig is uitgetimmerd. Maar in het halletje naar de achterdeur – vroeger de voordeur van de wachterwoning in het station – is het net of de klok zeventig jaar is teruggedraaid. Alle deurposten en kozijnen zijn uitgevoerd met het typische houtsnijwerk van de Haarlemmermeerspoorlijnen. Puntgaaf. Ze lijken zelfs nog de originele kleur te hebben: het ietwat glimmende grondverfgrijs dat ook in sommige van de andere oude spoorhuizen nog is te zien.
Wat duidelijk niet origineel is, zijn de verschillende sloten op de binnendeuren. Rob Lelyveld: ,,Het huis is ooit opgesplitst in twee woningen. Het kunnen er trouwens nog wel meer zijn geweest.” ,,O, dat kan best”, zegt Rachel Bakker. ,,Er is ruimte genoeg.” Ze kijkt om zich heen op de kale begane grond. ,,Wat een kast van een huis. Er zou iets prachtigs van te maken zijn. Echt waar, mijn handen jeuken.”

Advertenties

3 thoughts on “Waar is het stil in station Rijksstraatweg?

  1. Pingback: De vrolijke potpourri van stations langs de Haarlemmermeerlijnen « Sporen

  2. Hoi Wim,

    Wanneer kom je nog eens langs op “station Rijksstraatweg”? Dan kun je hopelijk een vrolijker stukje schrijven dan wat je bij je vorige bezoek aantrof šŸ˜‰
    groet,

    Christiaan

    Like

    • Dag Christiaan,
      ik kom absoluut een keer langs. Wat ik op jullie bouwblog heb gezien, ziet er fantastisch uit. Ik wil dat graag een keer met eigen ogen aanschouwen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s