Van ontdekking naar ontdekking in station Hoofddorp

Het oude station Hoofddorp is een gebouw vol verrassingen, en de grootste verrassing is wel dat dit fraaie, opvallende, stijlvolle, zeg maar gerust: monumentale bouwwerk géén monument is. De mannen van de plaatselijke historische club Meerhistorie verbaasden zich er jaren geleden al over in hun gelijknamige verenigingsblad. De verwondering heeft kennelijk nog niet tot actie geleid. De eigenaar, de gemeente Haarlemmermeer, zou het gebouw zonder al te veel juridische problemen grootschalig kunnen verknallen of zelfs kunnen slopen. Niet dat de gemeente dat wil – sterker nog, het gebouw staat er redelijk netjes bij – maar toch In Haarlemmermeer weet je het maar nooit.
Een tweede verrassing is het aantal bewoners dat het stationnetje telt. In het voorbijgaan maakt het gebouw aan de Stationsweg een enigszins verlaten indruk. Maar bij nadere beschouwing blijkt het maar liefst zeven appartementen te tellen. Twee van die bewoners, André Helder en Annemieke van Zuylen, geven met alle plezier een rondleiding door hun woning en daar springt onmiddellijk een volgende bijzonderheid in het oog. Een van de wanden wordt opgesierd door een enorme, met groene, geglazuurde stenen afgewerkte schouw.
De haard past niet echt bij de studentenkamerachtige inrichting van de beide bewoners, maar ze zijn er desondanks heel tevreden mee. ,,Ik vind hem wel bijzonder”, zegt André Helder. Annemieke van Zuylen wijst op het tegeltableau boven de haard. Tien dames in klederdracht lopen over een landweggetje langs mannen, boeren of landarbeiders aan hun kleren te zien. Op de achtergrond zit een vrouw, of meisje, tegen een boom heel eigenwijs te breien. Of het een typisch Haarlemmermeers tafereeltje is, van voor de droogmaling desnoods, is moeilijk te zeggen. Op de achtergrond is een grote watervlakte met zeilbootjes te zien, dus wie zal het zeggen.
,,Toen we hier inkwamen, anderhalf jaar geleden, moesten we van de woningbouwvereniging beloven dat we de schouw helemaal ongemoeid zouden laten”, zegt Annemieke. ,,Kennelijk heeft een van de vorige bewoners zich daar niet aan gehouden. Een paar van de voegen zijn weggeslepen en door een van de tegels loopt een diepe snee. Net of ze alles er met een slijptol uit hebben willen halen. Zonde.”
Wat verder in de kamer opvalt, zijn de stijlvolle, brede openslaande deuren aan de straatkant. ,,Toen ik de kamer voor het eerst ging bekijken en er buiten langs liep, dacht ik: gaaf, kunnen we lekker meteen de voortuin in. Maar toen ik binnen de centrale verwarming ervoor zag staan, begreep ik dat dat feest niet doorging. Ze zijn dichtgemaakt. Maar ik vind ze wel heel mooi.”
Verder zijn er binnen niet zo snel details van het oude station te zien. Of toch? Het eenvoudige systeemplafond verbergt een nieuwe verrassing. Annemieke van Zuylen: ,,Toen we het een keer hadden opengemaakt om een elektriciteitsleiding naar een lamp te trekken, zagen we stukken van zo’n oud plafond. ” André haalt een zaklamp en een hoge keukentrap en klimt omhoog. Hij duwt een van de platen opzij en schijnt met zijn lamp in het rond in de duisternis boven het plafond. ,,Daar ja”, zegt hij en gebaart naar een hoek van de kamer. ,,Het is goed te zien.”
En inderdaad. Naast allerlei kale balken en pvc-buizen is in de hoek van de kamer, boven het systeemplafond, nog altijd een restje van het oude stationsplafond te zien. Het pleisterwerk is totaal vergeeld, maar de oude sierlijst en de vloeiende overgang tussen muur en plafond daarboven – zo op het oog perfect rond – zien er nog buitengewoon gaaf uit. Tenminste, op die paar meter die nog gespaard zijn gebleven. Elders is het oude plafond ruw weggebroken. Het riet steekt aan alle kanten uit het kapotgeslagen pleisterwerk uit.

Zij zijn niet de enigen die in hun appartement herinneringen aan het oude station hebben staan. ,,Een van de buren heeft het oude loket midden in zijn kamer”, zegt Annemieke van Zuylen. Die buurman blijkt niet thuis, maar het loket in zijn kamer is, na enig gegluur door het raam, eenvoudig terug te vinden. Het doet nu dienst als een soort kamerscherm, dat overigens ook hier totaal niet bij de rest van de inrichting past.
Bij Dennis Plaggenborg – de nieuwe buurman aan de andere kant van het station, en nog midden in een verbouwing – ontbreken oude details uit de spoortijd. ,,Ik heb wel dit”, zegt hij, en hij loopt naar buiten, waar hij op een piepklein tegeltableautje boven zijn voordeur wijst: een gestileerd landschapje. ,,Prachtig”, zegt Annemieke van Zuylen. ,,Een mooie versiering. Hangt dat hier omdat dit de ingang was?” ,,Dat weet ik niet”, antwoordt Dennis, ,,maar volgens mij hangen er wel meer, hoor.” En dan valt het zijn buren voor het eerst op dat ook hun eigen ramen zijn versierd met miniatuurlandschapjes. Sterker nog, dat álle ramen en álle deuren van het station ermee zijn uitgedost. ,,Grappig is dat, dat je zoiets pas na anderhalf jaar ziet. Hahaha”, lacht Annemieke. Ook voor zijn bewoners heeft het gebouw dus nog wat verrassingen.
Hoe bijzonder ze het oude station ook vinden, hun droomhuis is het niet. ,,Ik ben blij dat ik huurder ben en dat ik dus niet alles zelf hoef op te knappen”, zegt André. ,,Je merkt aan sommige dingen dat het een oud gebouw is en dat er voortdurend een hoop aan gedaan moet worden.” Waarmee ook niet is gezegd dat ze staan te popelen om weg te gaan. ,,De ruimte die we hebben rond het gebouw, een grote gezamenlijke tuin bijvoorbeeld, krijg je bij andere appartementencomplexen van de Woonmaatschappij niet.”

Advertisements

One thought on “Van ontdekking naar ontdekking in station Hoofddorp

  1. Pingback: De vrolijke potpourri van stations langs de Haarlemmermeerlijnen « Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s