Onmerkbaar nieuw in Vijfhuizen

Vanuit de verte steekt de dubbele spoorwachterwoning stralend boven de Geniedijk uit. Het zwarte spoorhuisnummer 10b spat bijna van de witgeschilderde gevel af en de geglazuurde pannen glimmen alsof ze net zijn gelegd. Zelfs vanachter de linie is in één oogopslag te zien dat dit huis, met zijn kenmerkende vorm van een Haarlemmermeerlijn-woning, nog authentiek en ongeschonden moet zijn.
Maar de dingen zijn niet altijd wat ze lijken.
Het begint al met het loopbruggetje naar de voortuin van het huis. Een mens zou toch zweren dat het is gemaakt van oude bielzen, een prachtige verwijzing naar het verleden van de woning. ,,Ze hebben er wel wat van weg”, geeft Ingrid Broertjes toe, de bewoonster van één deel van de dubbele spoorwoning. ,,Maar de vorige eigenaars hebben het gemaakt van bouwafval dat ze langs de Spieringweg hadden gevonden. Evengoed is het een mooi bruggetje.”

Ingrid Broertjes kocht het huis in 1999 met haar man Arjan toen ze op zoek waren naar iets nieuws. Of beter gezegd, iets ouds. ,,We woonden in een nieuwbouwwoning in Hoofddorp en waren op zoek naar een huis met meer sfeer, liefst in de buurt van Haarlem of Heemstede, waar we vandaan komen. Toen we de advertentie van dit huis zagen, dachten we meteen: ‘Wauw!!’. Nadat we het van binnen hadden gezien, waren we helemaal verkocht. Het karakter van dit huis is fantastisch. Zo mooi! En dan de omgeving: pal tegen de Geniedijk en met een enorme ruimte om ons heen.”
Hoewel ze de sfeer van toen geweldig vond, is het aanzien van het huis inmiddels wel totaal veranderd. Van binnen vooral, maar ook van buiten.
,,Er zat een heel klein keukentje in. We hebben daarom een nieuwe gemaakt in een grote aanbouw. Daarvoor hebben we een deel van de oude spoordijk afgegraven. Die liep vroeger tot waar nu de keukentafel staat. Verder zijn beneden zo ongeveer alle tussenmuren en de oude schouw verdwenen, waardoor we nu een mooie grote woonkamer hebben. Tegelijkertijd hebben we wel geprobeerd om de sfeer uit die tijd met hout en tegelvloeren te handhaven. We hebben de oppervlakte aan woonruimte ongeveer verdubbeld, maar het heeft nog steeds het karakter van een oud spoorhuis.”
Waar de aanbouw begint, is nauwelijks te zien. Een kleine naad buiten, die overigens pas opvalt als Ingrid Broertjes hem heeft aangewezen, is eigenlijk het enige. De dakpannen, de vensters en de voordeur, aan niets is te zien dat één deel van het huis bijna 90 jaar later is verrezen. ,,We hebben het zelf gebouwd”, zegt Ingrid Broertjes trots. ,,Mijn man is aannemer, dus dat lukt wel.”

Inmiddels hebben ze zich op de zolder van het huis gestort. ,,Dat was ooit een kale ruimte die alleen bereikbaar was met een smalle schuiftrap. Wij willen er kamers maken. Maar ook hier proberen we de oude sfeer zo veel mogelijk te handhaven. De zolder moet worden geïsoleerd, want het is er anders ijs- en ijskoud in de winter. Maar we willen wel dat het prachtige houtwerk dat daar zit, weer terugkeert. Dat hebben we op andere plekken ook gedaan”, zegt ze, terwijl ze de deur naar de badkamer opentrekt. Een houten steunbalk schiet daar uit de tegelvloer, maakt op anderhalve meter hoogte een hoek van 60 graden en vervolgt zo zijn weg richting plafond. ,,Het ziet er best grappig uit”, vindt Ingrid Broertjes.

Herinneringen aan de spoortijd zijn er in het huis nauwelijks te vinden. ,,Dit was ook maar een gewone spoorwoning. Loketten en zo zijn hier nooit geweest.” Eigenlijk is de spoordijk, althans het gedeelte langs het huis dat niet is afgegraven, de enige verwijzing naar het verleden. Bekleed met rotspartijen, perken met vaste planten en een kinderglijbaan, kost het echter wel wat fantasie om voor te stellen dat hier ooit een stoomtrein overheen heeft getuft. Ingrid Broertjes vangt haar dochtertje op die met een noodvaart van de glijbaan komt afzeilen en kijkt om zich heen. ,,Het is echt ideaal hier. Hoewel we buren hebben, in het andere deel van de dubbele baanwachterswoning, lijkt het alsof we in een vrijstaand huis wonen. De tuinen zitten aan de zijkanten van het huis, zodat je elkaar niet in de weg zit. Het enige waar we ons zorgen om maken is wat de gemeente enkele tientallen meters achter het huis, langs de rand van Stellinghof gaat neerzetten. Er was eerst sprake van hoogbouw, maar dat schijnt gelukkig van de baan te zijn. Wat het wel wordt, moeten we nog even afwachten. Maar hoe dan ook: wij gaan hier nooit meer weg.”

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s