Fingerfood, cocktails en trams in het Haarlemmermeerstation

In de stations van de Haarlemmermeerlijnen was het vroeger een karige bedoening. De reizigers zaten er weliswaar droog en warm terwijl ze op hun trein wachtten, maar op een aangename wijze hun honger stillen of hun dorst lessen konden ze er niet. De gebouwen hadden geen restauratie of iets dergelijks. Zelfs het grootste station, het Haarlemmermeerstation in Amsterdam, moest het zonder een eet- of drinkgelegenheid stellen.
Dat is tegenwoordig wel beter geregeld. In een van de twee grote wachtlokalen zit restaurant Prins H, een soort grand-caféachtig etablissement. Onder het motto Challenge your senses’ bieden ze lunches, diners, fingerfood, live performances, cocktails en vrijdagmiddagborrels. Een eenvoudige kop koffie behoort ook tot de mogelijkheden.

Hoewel de uitstraling van het restaurant vrij modern is, blijkt het oude wachtlokaal nog grotendeels onaangetast te zijn. Achter de houten lamellen die de eigenaren rondom hebben opgehangen voor ramen en muren, zijn de geglazuurde bakstenen van het HESM-gebouw goed te zien. De lamellen zijn precies in dezelfde donkerbruine kleur geschilderd als de balken met houtsnijwerk die het hoge, zo op het oog originele plafond steunen.
De in art-noveaustijl gebrandschilderde ramen van het station steken, gek genoeg, helemaal niet af bij het strakke interieur. Hetzelfde geldt voor de rand met versierde stenen boven de oude lambrisering. De bar sluit naadloos aan bij het houtwerk en staat er alsof deze ruimte altijd al een tapvergunning heeft gehad. De opvallende, moderne kroonluchters met lampenkap zijn een frivoliteit die de ontwerpers van het Haarlemmermeerstation zich nooit veroorloofd zouden hebben. In de kale wachtruimte van vroeger zouden ze ook behoorlijk misstaan hebben. Het restaurant van nu geven ze echter een speels tintje.
De oude entreehal van het station is nu een apart zaaltje. Het loket waar de reizigers hun kaartjes konden kopen, staat er nog. Het kost wel wat moeite om het te herkennen. De luikjes zijn verwijderd en vervangen door gewone raampjes. De granieten vloer met versieringen en de geglazuurde muren zijn nog wel ongeschonden. Ze geven de ruimte een bijna deftige sfeer. Het zou nog steeds een prachtige plek zijn om binnen te komen, ware het niet dat een bord voor de deur buiten bezoekers verwijst naar de achterzijde van het station, waar een aanzienlijk minder imposante entree is gemaakt.

Het Haarlemmermeerstation  dat trouwens voor 1933 station Willemspark heette  was het grootste station van de Haarlemmermeerlijnen. De andere twee grote stations  Leiden Herensingel en Aalsmeer  leken bij dit gebouw eigenlijk maar vingeroefeningen. Leiden Herensingel had overigens wel wat weg van dit station. Helemaal verwonderlijk was dat niet, want de ontwerper van station Herensingel, K.P.C. de Bazel, heeft ook meegewerkt aan het plan van Amsterdam Willemspark/Haarlemmermeerstation. Het gebouw staat echter officieel op naam van de Hilversumse architect H. van Emmerik jr. Zijn visitekaartje is vlak bij de hoofdingang terug te vinden: zijn naam en woonplaats zijn met fijne letters uit natuursteen gehouwen. De tekst, die zich op borsthoogte bevindt, ziet er nog prachtig ongeschonden uit.
Het hele gebouw verkeert trouwens in een geweldige staat. Zo op het oog is het steeds prima in de verf gezet en keurig onderhouden. Nergens zijn bij het uit 1915 stammende gebouw tekenen van verval te zien. Er zijn zelfs nog originele details te zien die bij andere stations van de Haarlemmermeerlijnen allang zijn verdwenen: zoals het perronhek aan de zijkant. Ook het bordje met de tekst perronopzichter’ komt redelijk authentiek over, al kan het er natuurlijk ook door een van de enthousiastelingen van de Elektrische Museumtram Amsterdam (EMA) aan de gevel zijn geschroefd. Ze hebben bijvoorbeeld ook een haltebord van een Zwitserse trambaan aan het privaatgebouw gehangen. En die stopte toch echt niet in Amsterdam.
Dank zij de museumtram is het Haarlemmermeerstation het enige gebouw van de Haarlemmermeerlijnen dat ook echt nog voor spoordoeleinden in gebruik is. Langs station Amstelveen en station Bovenkerk ligt weliswaar nog rails, en de tram rijdt er langs, maar instappen kan er allang niet meer.
De EMA bivakkeert ook zelf in het station. De tramliefhebbers runnen er een souvenirwinkeltje en hebben er een wachtlokaal ingericht waar de passagiers zich in het zomerseizoen kunnen verzamelen voor hun zondag- en woensdagritten.  Hoewel ook deze ruimte ongeschonden oogt, is de sfeer er totaal anders dan bij de buren. Door de eenvoudige tafels en stoelen die er staan, heeft het meer weg van een oude bedrijfskantine. Maar dank zij de koffie die er wordt verkocht, is het er bijna oneindig veel luxueuzer dan een Haarlemmermeerlijn-reiziger ooit heeft ervaren.

Advertenties

One thought on “Fingerfood, cocktails en trams in het Haarlemmermeerstation

  1. Pingback: De vrolijke potpourri van stations langs de Haarlemmermeerlijnen « Sporen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s