Bijna authentiek naast het nieuwe dorp

Het haltegebouw aan de Venneperweg is niet te missen. De witgeverfde gevel is vanuit het aangrenzende Getsewoud al van verre te zien. Hoog en fier steekt het huis uit boven de straat, als een soort poortgebouw voor het oude dorp. De woning heeft een mooie, bijna klassieke uitstraling. Zo heel anders dan de nieuwbouw in Getsewoud of de grauwe bedrijfsgebouwen van De Pionier er achter.
De levensgrote, op de noordelijke gevel geschilderde cijfers ‘1’ en ‘8’ maken het gebouwtje tamelijk uniek. Alle spoorhuizen langs de Haarlemmermeerlijnen hadden een nummer op de gevel, van ‘1’ (een woning naast het emplacement bij station Aalsmeer) tot ’66a’ en ’66b’ (een dubbele woning bij Nieuwveen). Er zijn er in Haarlem en Haarlemmermeer nog maar een paar die het nummer op de gevel hebben staan, en het huis aan de Venneperweg 683 is er één van.
Eigenaar Marco Ciere is dol op dergelijke details. ,,We houden van dit soort gebouwen. We doen er ook alles aan om authentieke dingen zo veel mogelijk terug te brengen. En als dat niet lukt, proberen we in elk geval de oude sfeer te benaderen.”

Tijdens een rondgang door het huis laat Ciere zien wat zijn vrouw Bianca en hij daarmee bedoelen. De vloer in de hal bijvoorbeeld bestaat uit kleine zwarte en witte tegeltjes, in hetzelfde blokmotief dat ook elders in oude spoorhuizen voorkomt. De tegeltjes zijn weliswaar groter en moderner dan de exemplaren die in 1912 in het cement werden gelegd, maar ze geven wel hetzelfde beeld. Waar kozijnen zijn vervangen, is hetzelfde brede formaat gebruikt dat in de spoorwoningen gebruikelijk was. De fraai bewerkte binnendeuren geven het idee dat daarachter, in de kamers, de jaren ’30 nog steeds een beetje voortduren.
De hang naar authenticiteit uit zich ook in dingen die ze niét doen met het huis. ,,We hebben er bijvoorbeeld geen dakkapel opgezet. Je zou de zolder daardoor beter kunnen gebruiken, maar eerlijk gezegd vinden we het helemaal niet bij het huis passen. Ik heb gezien dat ze het bij andere spoorhuizen wel hebben gedaan en ik vind het resultaat niet altijd gelukkig.”

Ciere bouwt voor een deel voort op het werk dat een van de vorige eigenaren in de jaren ’90 was begonnen. ,,Hij heeft een aantal dingen leuk gedaan. De plafonds bijvoorbeeld, heeft hij prachtig laten bewerken. Heel stijlvol. Ook de ramen heeft hij op een mooie manier laten vervangen. Die komen heel authentiek over. Het schijnt dat hij heeft geprobeerd om het gebouw op de monumentenlijst te krijgen. Dat is weliswaar niet gelukt, maar het geeft wel aan dat hij gevoel had voor het karakter van dit huis. Tegelijkertijd waren er ook dingen die ons absoluut niet bevielen. Zeil op de vloer en een hypermoderne badkamer. Dat vonden we niet bij dit oude huis passen. Die hebben we ook onmiddellijk vervangen.”
Tijdens het gesprek komt buurman Kees Arensman binnenvallen. Niet helemaal toevallig, want de ouders van Arensman kochten het oude haltehuis in 1957. Zelf heeft hij nog enige tijd op de bovenverdieping gewoond, die toen was ingericht als een aparte woning. Uiteindelijk is hij verhuisd naar een nieuwe woning die pal naast het spoorhuis is neergezet.
De foto’s die hij heeft meegebracht, uit de jaren ’50, ’60 en ’70 tonen vooral een lege omgeving. Waar nu de drukte van Getsewoud overheerst, was destijds ‘de tuin van Ome Mop’, zoals Arensman het toenmalige akkertje naast het spoorhuis noemt. ,,In de winter kon ik vanuit huis zien of de ijsbaan in Lisserbroek in gebruik was. Als daar, in de verte, de lichten aangingen, klom ik op mijn fiets en reed er naar toe. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.”
De foto’s van het interieur van toen maken duidelijk dat het authentieke aan de uitstraling van nu nogal betrekkelijk is. De huidige woonkamer zou in een Amsterdams herenhuis niet misstaan. In de jaren ’60 echter was diezelfde woonkamer een sober en eigenlijk piepklein hok. ,,Hier was vroeger de slaapkamer van mijn ouders”, gebaart Arensman met zijn armen, terwijl hij in een hoek van de woonkamer staat. ,,En daar stond de haard met een brede schoorsteen. Dat is allemaal verdwenen. Mijn vader zou het huis niet meer terugkennen.”
Arensman heeft de opheffing van de Haarlemmermeerlijnen niet meegemaakt, maar de resten van de lijn heeft hij nog wel gezien. ,,Voor en naast het huis lagen nog allemaal zand en grind van die lijn. Behoorlijke bergen, hoor. De lijn moest hier ooit omhoog, over de oude Vennepertocht. Vandaar dat het huis ook veel hoger ligt. De Vennepertocht is later gedempt, het meeste zand rond het huis is afgegraven. Nu zie je er niets meer van.”

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s