Zo, mijn eerste lezing over de routes tussen Amsterdam en Alphen aan den Rijn en Aalsmeer en Nieuwersluis zit er op. Voor een gezelschap van oud-rotarians mocht ik dinsdag mijn belevenissen en indrukken rond Sporen 2 ontvouwen. Op zichzelf een linke zaak. De meeste heren hadden het spoor nog in levende lijve meegemaakt. Zelf heb ik de Haarlemmermeerlijnen nooit in bedrijf gezien. Dus ik mocht hen als buitenstaander gaan vertellen wat ze tot 25 jaar geleden zelf hadden ervaren.
Dat ging gelukkig goed. In een zaaltje van restaurant La Virage in Mijdrecht toonde ik op een klein projectiescherm 150 foto’s, voor het overgrote deel kiekjes van mijn wandelingen. De heren keken er geïnteresseerd naar, instemmend knikkend als er enkele herkenbare stukjes spoor in voor kwamen. En natuurlijk had ik er voor gezorgd dat er zo veel mogelijk foto’s van Mijdrecht in zaten. De route Amsterdam-Alphen vloog er doorheen, maar de route rond Mijdrecht werd zo ongeveer meter voor meter beschreven. Wat overigens niet zo moeilijk was, want uitgerekend het deel van de Haarlemmermeerlijnen in Mijdrecht is heel interessant. Het oude spoor heeft hier vele gedaantes. Van duidelijk herkenbare busbaan tot nauwelijks begaanbaar bramenpad en volkomen onbegaanbare baggerstort. En met speciale aandacht voor station Mijdrecht en sloperij Koek.
Ik moest wel goed plannen. Ik had precies van half vijf tot kwart over vijf. Daarna werd het eten opgediend. Dat is uiteindelijk goed gelukt. Net toen ik de laatste vraag uit het publiek beantgwoordde, kwamen de obers met de soep binnen. Aan tafel! Zo’n spoorlijn maakt hongerig.
